Ψοΐτης μυς: Ο μυς της Ψυχής

Η σημασία του ψοΐτη μυ για την υγεία, τη ζωτικότητα και τη συναισθηματική ευεξία μας.

Ο ψοΐτης είναι ο βαθύτερος μυς και αυτός που ευθύνεται για τη σταθερότητα του σώματος, αφού επηρεάζει  την ισορροπία, το εύρος κινήσεων, την κινητικότητα των αρθρώσεων και τη λειτουργία των κοιλιακών οργάνων.  

Είναι ο μόνος μυς που συνδέει τη σπονδυλική στήλη με τα πόδια, είναι υπεύθυνος για την όρθια στάση του σώματος, αλλά και για την ικανότητά μας να περπατάμε. Ένας υγιής ψοΐτης σταθεροποιεί τη σπονδυλική στήλη και παρέχει στήριξη μέσω του κορμού, παρέχοντας ταυτόχρονα μια καλή στήριξη στα κοιλιακά όργανα.

Κάποιες πρόσφατες μελέτες, θεωρούν τον ψοΐτη ένα όργανο αντίληψης που αποτελείται από βιο-ευφυείς ιστούς, οι οποίοι ενσαρκώνουν, κυριολεκτικά, τη βαθύτερη επιθυμία μας για επιβίωση και ανάπτυξη. Είναι δηλαδή, ο αγγελιοφόρος του κεντρικού νευρικού συστήματος και κατά συνέπεια, των συναισθημάτων («πεταλούδες στο στομάχι»). Αυτό συμβαίνει γιατί ο ψοΐτης συνδέεται με το διάφραγμα μέσω του συνδετικού ιστού (φάσια).

Ο γρήγορος τρόπος ζωής και το άγχος παράγουν αδρεναλίνη που σε βάθος χρόνου προκαλούν ένταση στον ψοΐτη. Όταν ο μυς βρίσκεται σε διαρκή ένταση λόγω του άγχους, με την πάροδο του χρόνου αρχίζει να κονταίνει και να σκληραίνει. Έτσι δυσκολεύεται η στάση του σώματος και οι λειτουργίες των οργάνων που βρίσκονται στην κοιλιακή χώρα, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται πόνοι στην πλάτη, οσφυαλγίες, προβλήματα στους δίσκους, εκφυλισμός του ισχίου, επώδυνες περίοδοι και πεπτικά προβλήματα.

Επιπλέον, όταν ο ψοΐτης βρίσκεται σε ένταση, στέλνει σήματα στο νευρικό σύστημα, με αποτέλεσμα να παρεμβαίνει στην κίνηση των υγρών του σώματος και να επηρεάζει τη διαφραγματική αναπνοή. Στην πραγματικότητα, ο ψοΐτης συμμετέχει τόσο πολύ άμεσα στις βασικές φυσικές και συναισθηματικές αντιδράσεις, που όταν βρίσκεται σε χρόνια ένταση, στέλνει συνεχή μηνύματα κινδύνου στο σώμα, με αποτέλεσμα να ευθύνεται για την εξάντληση των επινεφριδίων αδένων και του ανοσοποιητικού συστήματος.  Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από τη στάση του σώματος όταν καθόμαστε ή από τις καθημερινές μας συνήθειες, που μειώνουν τις φυσικές μας κινήσεις και συστέλλουν ακόμα περισσότερο το μυ.  

Πολλές από τις στάσεις της yoga, για παράδειγμα, βοηθούν στην απελευθέρωση της περιττής έντασης του ψοΐτη, καθώς ένας χαλαρός μυς επιτρέπει τη ροή, το παιχνίδι με τη ζωή, την ανάπτυξη της ζωτικότητας και τη δημιουργική έκφραση.

Ένας ψοΐτης χωρίς ένταση επιτρέπει την επιμήκυνση του μπροστινού μέρους των μηρών , επιτρέποντας στα πόδια και στη λεκάνη να κινούνται πιο ομαλά και ανεξάρτητα. Βελτιώνει τη θέση της σπονδυλικής στήλης και του κορμού, με συνέπεια τη βελτίωση των λειτουργιών των κοιλιακών οργάνων, την αναπνοή και την καρδιά.

Καλλιεργώντας την υγεία του ψοΐτη αναζωπυρώνεται η ζωτική μας ενέργεια και συνδεόμαστε εκ νέου με το δημιουργικό δυναμικό μας.  

Σε ορισμένες ανατολικές φιλοσοφίες, ο ψοΐτης είναι γνωστός ως «ο μυς της ψυχής», ένα κύριο ενεργειακό κέντρο του σώματος. Όσο πιο ευέλικτος και δυνατός, τόσο πιο άνετη η ροή της ζωτικής ενέργειας στο σώμα.  

Ο ψοΐτης είναι ένα όργανο παροχής ενέργειας, ένας πυρήνας που μας συνδέει με τη γη, επιτρέποντάς μας να δημιουργήσουμε μια ισχυρή και ισόρροπη στήριξη από το κέντρο της λεκάνης μας. Έτσι, η σπονδυλική στήλη μακραίνει και μέσω αυτής ρέει η ζωτικότητά μας. 

Μετάφραση από το άρθρο στα ισπανικά : http://yoguifeliz.com/2015/03/14/psoas-el-musculo-del-alma/

Ασφάλεια, «Γείωση», Σταθερότητα, Σύνδεση: Αγκαλιάζοντας την αλλαγή

Για να συνδεθούμε ανοιχτά και με ειλικρίνεια μεταξύ μας, χρειάζεται να νιώθουμε ασφάλεια. Το αίσθημα της ασφάλειας δεν είναι κάτι που κληρονομούμε ή που μπορούμε να αποκτήσουμε από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε πρόκειται για ένα αίσθημα που δε μας εγκαταλείπει ποτέ. Συνήθως απαιτείται καθημερινή εξάσκηση με τον ίδιο μας τον εαυτό, μέσα από πρακτικές που εμείς επιλέγουμε. Είτε πρόκειται για διαλογισμό, είτε για βόλτες στη φύση, όσο πιο ασφαλείς νιώθουμε μέσα μας, τόσο πιο ανώδυνα θα βιώνουμε τις αλλαγές στη ζωή μας.

Για πολλούς, αυτή είναι μια περίοδος αλλαγών. Ο θυμός που φουντώνει, οι συναισθηματικές εκρήξεις, τα πληγωμένα συναισθήματα, είναι ενδείξεις ενός κακώς εννοούμενου εγωισμού, ο οποίος βγαίνει στην επιφάνεια όταν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές ή όπως τις είχαμε φανταστεί. Στην πραγματικότητα, οι παραπάνω συμπεριφορές είναι ενδείξεις ανασφάλειας και αποδείξεις έλλειψης «ριζών».

Εκείνοι που είναι «γειωμένοι» ή «ριζωμένοι», δουλεύουν με τον εαυτό τους σε συνεχή βάση και τους είναι πιο εύκολο να διαχειριστούν τις καταστάσεις γιατί είναι πάντα πιο ανοιχτοί σε ό, τι συμβαίνει, διατηρώντας  μια πιο ευρεία οπτική.  Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην κρίση και στην αντίληψη.

Πώς να «γειωθούμε»;

Η Γη, είναι το λίκνο της ζωής και Μητέρα όλων. Τώρα που ξεκινά ένας καινούριος εποχικός κύκλος, φέρνοντας μαζί του αλλαγές και θέτοντας συχνά τέλος, σε ό, τι περίμενε να τελειώσει, είναι η κατάλληλη στιγμή να ανακτήσουμε την επαφή μας μαζί Της. Ο πιο απλός και ευεργετικός τρόπος για να το κάνουμε, είναι  να περπατήσουμε ξυπόλητοι και να αισθανθούμε τη γη στα πόδια μας. Αυτή η πρακτική «γείωσης», έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τη λειτουργία του νευρικού συστήματος, της καρδιάς, των μυών, βελτιώνει τον ύπνο και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Η δημιουργία χρόνου για την ανάπτυξη  μιας βαθύτερης σύνδεσης με τη φύση, μπορεί να είναι εξαιρετικά ευεργετική. Και δεν είναι παράξενο όταν νιώθουμε καταβεβλημένοι, μελαγχολικοί ή ότι «κάτι λείπει», όταν απέχουμε συστηματικά από τους όμορφους ήχους,τις 

αισθήσεις και τη σύνδεση με τη ζωή, που προέρχονται από το  χρόνο που περνάμε στη φύση.

Ένας άλλος τρόπος είναι μέσω του διαλογισμού. Τα παρακάτω απλά βήματα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να δημιουργήσουν αίσθηση ασφάλειας και γαλήνης σε περιόδους αστάθειας και αλλαγών. Οι λέξεις που βοηθούν στη συγκέντρωση  είναι   «γείωση»,  «σύνδεση»,  «σταθερότητα».

• ·  Καθίστε άνετα στο πάτωμα, με τα πόδια σταυρωμένα

• ·  Κλείστε τα μάτια και εισπνεύστε βαθειά

• ·  Αδειάστε το μυαλό σας από σκέψεις, οραματίζοντας τον εαυτό σας να είναι συνδεμένος με το έδαφος. Δώστε έμφαση στην εικόνα αυτή, μέχρι να νιώσετε ότι έχετε ριζώσει στο σημείο που κάθεστε. Αυτό είναι το σημείο από το οποίο θα αντλήσετε δύναμη. Νιώστε την ενέργεια της γης να διαπερνά το σώμα σας. Η ενέργεια αυτή δυναμώνει την πλάτη σας, επιτρέποντάς σας να καθίσετε ίσια και να τραβήξετε προς τα πίσω τους ώμους σας. Συνεχίστε να αναπνέετε.

• ·  Αισθανθείτε να συνδέεστε με ό, τι σας περιβάλλει και νιώστε τη ζωτική σας δύναμη να μεγαλώνει απορροφώντας ενέργεια από τη γη. Αφήστε το αίσθημα αυτό να μεγαλώσει.

• ·  Όταν νιώσετε έτοιμοι, ανοίξτε τα μάτια σας και επιστρέψτε στο «εδώ και στο τώρα».

Arrival of the Birds & Transformation, The Cinematic Orchestra

Παρηγορητική φροντίδα, η σημασία του να δημιουργείς «χώρο»

Ο όρος «παρηγορητική φροντίδα» αναφέρεται σε μια προσέγγιση εξειδικευμένης φροντίδας για άτομα με σοβαρές ασθένειες.  Επικεντρώνεται στην παροχή ανακούφισης των ασθενών από τα συμπτώματά τους, όπως πόνος, σωματική και ψυχική καταπόνηση, ανεξάρτητα από τη διάγνωση. Ο στόχος μιας τέτοιας προσέγγισης είναι η όσο το δυνατόν, βελτίωση της ποιότητας ζωής και η ανακούφιση τόσο του ασθενούς όσο και της οικογένειας.

Σε ένα εξειδικευμένο ιδρυματικό περιβάλλον, η παρηγορητική φροντίδα παρέχεται από μια ομάδα γιατρών, νοσηλευτών και άλλων επαγγελματιών υγείας (ανάμεσα σ’ αυτούς συχνά και μουσικοθεραπευτές) που εργάζονται για την παροχή επιπλέον στήριξης στον ασθενή και στην οικογένειά του.

Συνήθως ο όρος της παρηγορητικής φροντίδας χρησιμοποιείται με την έννοια της παρηγορητικής προσέγγισης χωρίς θεραπευτική πρόθεση, και αναφέρεται σε περιπτώσεις όπου δεν αναμένεται θεραπεία, όπως συμβαίνει συχνά σε περιστατικά καρκίνου σε προχωρημένου σταδίου ή άλλων ανίατων ασθενειών.

Στις περιπτώσεις αυτές, όπως αναφέρονται παραπάνω, είναι σημαντική η δημιουργία «χώρου» για τη στήριξη του ασθενούς, αλλά και της οικογένειάς του. Και όταν δεν υπάρχει η δυνατότητα να αναλάβουν το ρόλο αυτό εξειδικευμένοι επαγγελματίες, καλούμαστε να τον αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι.

Τι σημαίνει όμως το να «δημιουργείς χώρο» για κάποιον;

Σημαίνει  ότι είμαστε πρόθυμοι να περπατήσουμε μαζί του, όποια κι αν είναι η διαδρομή του, χωρίς να τον κρίνουμε, χωρίς να τον κάνουμε να αισθάνεται ανεπαρκής, χωρίς να προσπαθούμε να τον διορθώσουμε ή να επηρεάσουμε το αποτέλεσμα. Το να δημιουργούμε χώρο για τους άλλους, σημαίνει να ανοίγουμε την καρδιά μας, να προσφέρουμε άνευ όρων υποστήριξη, εγκαταλείποντας την κριτική και τον έλεγχο.

Δεν μπορούμε να στηρίξουμε πραγματικά τους ανθρώπους στην ανάπτυξη, τη μεταμόρφωση, τη θλίψη τους, κλπ, απογυμνώνοντάς τους από τις δυνάμεις τους(για παράδειγμα, προσπαθώντας να λύσουμε τα προβλήματά τους), ντροπιάζοντάς τους (για παράδειγμα αφήνοντας να εννοηθεί  ότι θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα απ’ ότι πράττουν), ή συντρίβοντάς τους (δίνοντας για παράδειγμα περισσότερες πληροφορίες απ’ ό, τι είναι σε θέση να διαχειριστούν).

Αντίθετα, πρέπει να είμαστε σε θέση να επιτρέψουμε στον άλλον να κάνει τις επιλογές του, προσφέροντας αγάπη, υποστήριξη και καθοδήγηση με ευγενικό τρόπο όταν χρειάζεται, κάνοντάς τον να νιώθει ασφαλής ακόμα κι όταν κάνει λάθη.

Το να δημιουργούμε χώρο για τους άλλους δεν είναι μια αποκλειστικότητα των επαγγελματιών που ασχολούνται με την παρηγορητική φροντίδα, αλλά κάτι που μπορούμε ΟΛΟΙ να κάνουμε για τον άλλον όταν το έχουν ανάγκη – για τους γονείς, τα παιδιά, τους φίλους, τους γείτονες ή ακόμα και τους αγνώστους που ξεκινούν συζητήσεις από μόνοι τους μέσα στο λεωφορείο.

Ορισμένοι έμπρακτοι τρόποι για να δημιουργήσουμε χώρο για τους άλλους:

1.       Άφησε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εμπιστευτούν τη διαίσθηση τους και να πράξουν όπως τους υπαγορεύει η συνείδησή τους.

2.      Δώστε μόνο όσες πληροφορίες μπορούν να διαχειριστούν. Στην περίπτωση που κάποιος βιώνει στιγμές θλίψης, οι πάρα πολλές πληροφορίες μπορεί να τον κάνουν να νιώσει ανήμπορος ή ανάξιος.

3.      Μην τους αποδυναμώνετε. Όταν παίρνουμε τη δύναμη λήψης αποφάσεων από τα χέρια των άλλων, τους αφήνουμε με μια αίσθηση ανικανότητας.  Μπορεί να υπάρχουν φορές που πρέπει να παρέμβουμε και να πάρουμε αποφάσεις για τους άλλους, συνήθως όμως χρειάζονται αυτονομία και τη δυνατότητα να κάνουν τις επιλογές τους (ακόμα κι αν πρόκειται για παιδιά).  Γενικά να αποφεύγεται η προσπάθεια κατεύθυνσης και ελέγχου.

4.      Κρατήστε μακριά τον εγωισμό σας. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο. Πολύ συχνά πέφτουμε στην παγίδα να πιστεύουμε ότι η επιτυχία κάποιου εξαρτάται από τη δική μας παρέμβαση, ή να πιστεύουμε ότι η αποτυχία τους αντανακλά κάτι αρνητικό για εμάς τους ίδιους, ή όταν είμαστε πεπεισμένοι ότι τα συναισθήματα που επιλέγουν να ξεφορτωθούν  πάνω μας, αφορούν εμάς αντί τους ίδιους. Η μη εμπλοκή του εγωισμού μας σ’ αυτές τις περιπτώσεις δημιουργεί το χώρο και την ευκαιρία για να εξελιχθούν και να μάθουν.

5.      Κάντε τους να νιώσουν ασφαλείς σε περίπτωση που αποτύχουν.  Όταν οι άνθρωποι μαθαίνουν, μεγαλώνουν ή περνούν από φάσεις θλίψης ή μετάβασης, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα κάνουν λάθη στην πορεία τους. Όταν εμείς, ως αυτοί που δημιουργούν χώρο για εκείνους, συγκρατούμε τη ντροπή μας ή την κριτική μας διάθεση απέναντί τους, τους δίνουμε την ευκαιρία να βρουν μέσα τους το κουράγιο να πάρουν ρίσκα αλλά και την αντοχή για να συνεχίσουν ακόμα  κι αν αποτύχουν. Αφήνοντάς τους να καταλάβουν ότι η αποτυχία  είναι απλά ένα κομμάτι της διαδρομής και όχι το τέλος του κόσμου, θα αναλώνουν λιγότερο χρόνο κατηγορώντας τον εαυτό τους και περισσότερο στο να μάθουν από τα λάθη τους.

6.      Δώστε καθοδήγηση και βοήθεια με ταπεινότητα και σοβαρότητα.  Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πότε να σταματήσουμε την καθοδήγηση (όταν για παράδειγμα κάνουμε τον άλλον να αισθάνεται ανεπαρκής ή ανόητος) και πότε να την προσφέρουμε με ευγένεια (όταν για παράδειγμα μας τη ζητήσουν ή όταν ο άλλος είναι τόσο χαμένος που δεν ξέρει τι να ζητήσει).

7.      Η δημιουργία χώρου για σύνθετα συναισθήματα, φόβο, τραύμα κλπ. : Όταν οι άνθρωποι αισθανθούν ότι τους προσφέρεται στήριξη σε ένα πιο βαθύ επίπεδο, νιώθουν αρκετά ασφαλείς ώστε να επιτρέψουν πιο περίπλοκα συναισθήματα να αναδυθούν στην επιφάνεια, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν κρυμμένα. Εκείνος που γνωρίζει να δημιουργεί χώρο είναι προετοιμασμένος να παράσχει στήριξη με ευγενικό και χωρίς κρητική διάθεση, τρόπο.

8.      Αφήστε τους να πάρουν διαφορετικές αποφάσεις από αυτές που θα παίρνατε εσείς. Το να δημιουργείς χώρο σημαίνει σεβασμό στη διαφορετικότητα των ανθρώπων και αναγνώριση ότι αυτές οι διαφορές μπορεί να τους οδηγήσουν σε επιλογές που εμείς δε θα κάναμε.

Η δημιουργία χώρου δεν είναι κάτι που μπορούμε να μάθουμε από τη μια στιγμή στην άλλη, ή που μπορεί να χωρέσει σε μια λίστα από συμβουλές όπως η παραπάνω. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολύπλοκη πρακτική, η οποία εξελίσσεται στην πράξη της και είναι μοναδική για κάθε άτομο και για κάθε κατάσταση. 

Hogeweyk : Το  χωριό των ανοϊκών

Στο Weesp της Ολλανδίας υπάρχει ένα μικρό χωριό, το Hogeweyk, όπου όλοι οι μόνιμοι κάτοικοί του πάσχουν από προχωρημένη άνοια.  

Μέσα σε χώρους οικείους και κτήρια που τους δένουν με το παρελθόν τους, η ζωή των ασθενών συνεχίζει με τρόπο δημιουργικό, παρά την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Καθημερινά τους δίδονται κίνητρα για να παραμείνουν ενεργοί στη ζωή. 

Στο χωριό φιλοξενούνται 160 κάτοικοι, οι οποίοι είναι χωρισμένοι σε ομάδες των 7 (μέγιστος αριθμός ατόμων) που μοιράζονται τον ίδιο τρόπο ζωής, τα ίδια ενδιαφέροντα και το ίδιο παρελθόν. Η διακόσμηση, ο σχεδιασμός και το άμεσο περιβάλλον των κατοικιών είναι προσαρμοσμένα ώστε να ταιριάζουν σε κάθε ξεχωριστό τρόπο ζωής. Όσον αφορά την καθημερινότητά τους, οι κάτοικοι έρχονται αντιμέτωποι με πολλά οικεία ερεθίσματα, τα οποία τους προκαλούν να συνεχίσουν να συμμετέχουν στο συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Το χωριό περιλαμβάνει 23 σπίτια, μανάβικο, σουπερμάρκετ, πάρκα, εστιατόριο, μπαρ, κομμωτήριο, θέατρο κλπ. Για κάθε ασθενή αντιστοιχούν 2 φροντιστές (ο ένας μόνιμος). Σχεδιάστηκε το 2009 και κοστίζει περίπου 18 εκ ευρώ το χρόνο στην Ολλανδική κυβέρνηση.

Για εκείνους που έχουν ξεχάσει ποιοι είναι, για εκείνους που ο χρόνος πλέον δε μετρά, για εκείνους που η αγάπη και η φροντίδα είναι το μόνο που έχει σημασία, οι αρχιτέκτονες του χωριού δημιούργησαν προσαρμοσμένα περιβάλλοντα διαβίωσης για τους ηλικιωμένους με άνοια. Αντί για μεγάλα ανώνυμα κτίρια, υπάρχουν διαχειρίσιμες κατοικημένες περιοχές, όπου ο καθένας από τους ενοίκους νιώθει άνετα και ασφαλής. Περιοχές  όπου θα περάσουν τις τελευταίες μέρες τους, συνδεδεμένοι με την οικογένειά τους, τους φροντιστές τους και το προσωπικό υγειονομικής περίθαλψης.

Η μοναδικότητα του Hogeweyk έγκειται τόσο στη σύλληψη της ιδέας και στο σχεδιασμό του, όσο και στην ευαισθησία με την οποία προσεγγίζονται οι ασθενείς. Μία από τις δημιουργούς του, η Yvonne Van Amerongen, όντας η ίδια πρώην υπάλληλος σε άλλα ιδρύματα, οραματίστηκε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους ηλικιωμένους, τους οποίους έβλεπε στο πρόσωπο των γονιών της.

Για όσους έχουν εργαστεί ή έχουν δικά τους ιδρυματοποιημένα άτομα τρίτης ηλικίας, στην Ελλάδα κυρίως, αλλά και στο εξωτερικό, το χωριό του Hogeweyk μοιάζει ουτοπία. Η ποιότητα ζωής που παρέχεται μαρτυρά το οργανωτικό πνεύμα των δημιουργών αλλά και την ευαισθησία και την αγάπη τους για το συγκεκριμένο πληθυσμό.

Στο χωριό αυτό δουλεύουν για την ύπαρξη μιας παράλληλης υποφερτής για τους ανθρώπους που πάσχουν από άνοια, πραγματικότητας, η οποία απέχει μακράν από την περιθωριοποιημένη κατάσταση που υφίστανται οι ασθενείς σε άλλα ιδρύματα.

Για το Hogeweyk έχει κάνει αφιέρωμα και το κανάλι CNN του οποίου το βίντεο ακολουθεί παρακάτω, στα αγγλικά.

https://www.youtube.com/watch?v=LwiOBlyWpko

Η ελληνική κοινωνία στο ντιβάνι

Πρόσφατα παρακολούθησα στο κανάλι της Βουλής, την εκπομπή «Συνάντηση», στην οποία ήταν καλεσμένος ο Ματθαίος Γιωσαφάτ.

Ο Ψυχίατρος και Ψυχαναλυτής, έθιξε πολλά θέματα που αφορούν την ιδιοσυγκρασία και ψυχοσύνθεση του μέσου Έλληνα, όπως  οι σχέσεις, η οικογένεια,  το μεγάλωμα των παιδιών, η διαδικασία της κοινωνικοποίησης καθώς και η συνειδητή ή ασυνείδητη παθολογία που μπορεί να τις διέπει.

Ποια είναι η θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία;
Ποιοι μηχανισμοί διέπουν το γάμο και τις στενές σχέσεις;
Με ποια κριτήρια επιλέγουμε σύντροφο;
Ποια είναι η θέση της ψυχοθεραπείας στην Ελλάδα και ποιοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτήν;
Πόσο σημαντική είναι η σωστή επιλογή θεραπευτή σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, όπου βάσει στατιστικών το 30% του πληθυσμού χρήζει κλινικής θεραπείας;

Ακολουθήστε το σύνδεσμο και παρακολουθήστε την εκπομπή:

http://www.hellenicparliament.gr/Enimerosi/Vouli-Tileorasi/Tv-History/?d=15/02/2015&tv=f5f37732-3f5d-4c63-ae4a-a43e00fe304d&p=69b7ccff-d089-449a-ad5e-bdc34368c614

Η γενετική μνήμη, πώς γνωρίζουμε πράγματα που δε μάθαμε  ποτέ

«Πριν 52 χρόνια, είχα την πρώτη μου επαφή με αυτιστικό άτομο και πάντοτε μου κέντριζαν το ενδιαφέρον κάποιες από τις εκπληκτικές ικανότητές τους», γράφει ο Δρ Darold Treffert, ειδικός στον αυτισμό στο Scientific American.*

« Ένα από τα πιο εντυπωσιακά και συχνά φαινόμενα που συνάντησα σε πολλούς αυτιστικούς είναι ότι γνωρίζουν ξεκάθαρα, πράγματα που δεν έχουν διδαχθεί ποτέ.»

Χαρακτηριστικά, ο Leslie Lemke **  είναι ένας βιρτουόζος της μουσικής χωρίς να έχει κάνει στη ζωή του ούτε ένα μάθημα μουσικής. Ομοίως και ο  “Blind Tom” Wiggins***,  έναν αιώνα νωρίτερα, του οποίου η μουσική ιδιοφυία εμφανίστηκε τόσο νωρίς και με τρόπο τόσο αυθόρμητο, που θα ήταν αδύνατο να είχε διδαχθεί όλα όσα γνώριζε. Και στις δύο περιπτώσεις, επαγγελματίες μουσικοί επιβεβαίωσαν πως τόσο ο Leslie Lemke όσο και Tom Wiggins είχαν έμφυτη γνώση «των κανόνων της μουσικής σύνταξης».

Ένα άλλο παρόμοιο παράδειγμα είναι αυτό του Alonzo Clemons ^ , ο οποίος δεν πήρε ποτέ στη ζωή του μαθήματα τέχνης. Στην παιδική του ηλικία, μετά από έναν τραυματισμό στο κεφάλι, άρχισε να ασχολείται με τη γλυπτική και ήταν σε θέση να δημιουργεί μέσα σε λίγη  ώρα, ένα ζώο χωρίς να παραλείπει τον παραμικρό μυ ή τένοντα.

Η έμφυτη πρόσβαση ενός αυτιστικού σε γνώσεις καλλιτεχνικές, μαθηματικές, μουσικές, γλωσσικές με την απουσία κάθε είδους διδασκαλίας πάνω στο αντικείμενο και με την ύπαρξη μιας σοβαρής αναπηρίας, θεωρείται από τον Darold Treffert ως η απόδειξη της πραγματικότητας μιας γενετικής μνήμης , η οποία είναι θαμμένη στον εγκέφαλό μας.

«Η γενετική μνήμη είναι μια σύνθετη και εξειδικευμένη γνώση, η οποία έχει κληρονομηθεί, μεταξύ των άλλων φυσικών και συμπεριφοριστικών έμφυτων χαρακτηριστικών, και θεωρείται ως τέτοια.»

Η έννοια της γενετικής μνήμης δεν είναι εντελώς καινούρια και δεν αφορά μόνο την ανακάλυψη ιδιοφυιών μετά από ατύχημα. Ο Carl Jung χρησιμοποίησε τον όρο «συλλογικό ασυνείδητο» για να προσδιορίσει  μια ευρύτερη από τη γενετική μνήμη έννοια, η οποία περιλαμβάνει συμπεριφορές, ιδέες και χαρακτηριστικά που έχουμε κληρονομήσει από το βιολογικό μας παρελθόν.

Έχουμε την τάση να αναλογιζόμαστε τον εαυτό μας σαν μια υπέροχη γενετική μηχανή με έναν επεξεργαστή, τον εγκέφαλο, και έναν σκληρό δίσκο σχεδόν άδειο (τη μνήμη), τον οποίο γεμίζουμε συσσωρεύοντας εμπειρίες και διδαχές. Οι συγκλονιστικές ιστορίες των αυτιστικών ιδιοφυών μετά από ατύχημα, είναι η απόδειξη ότι η αντίληψη αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Είμαστε εφοδιασμένοι, με τρόπο προγραμματικό, με ένα σημαντικό αριθμό ταλέντων και γνώσεων, «με λογισμικό εγκατεστημένο από τον κατασκευαστή». Και αυτά τα αποθηκευμένα ταλέντα θα μπορούσαν να εμφανιστούν με εντυπωσιακό τρόπο, με την αφορμή περιπτώσεων ασθενειών ή ατυχημάτων, που θα τα ενεργοποιήσουν ή  που θα δημιουργήσουν νέες συνδέσεις μεταξύ διαφόρων περιοχών του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Κι αυτό είναι αρκετό για να τροφοδοτήσει την αιώνια διαμάχη μεταξύ της έμφυτης και της κεκτημένης γνώσης.

* http://blogs.scientificamerican.com/guest-blog/2015/01/28/genetic-memory-how-we-know-things-we-never-learned/

** http://blogs.scientificamerican.com/guest-blog/2014/06/17/whatever-happened-to-leslie-lemke/

*** http://en.wikipedia.org/wiki/Blind_Tom_Wiggins

^ http://en.wikipedia.org/wiki/Alonzo_Clemons

Πρώτο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δραματοθεραπείας στην Αθήνα

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δραματοθεραπείας

‘Opening The Map – Dramatherapy in Europe’

Το εναρκτήριο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δραματοθεραπείας, με τίτλο ‘Opening The Map – Dramatherapy in Europe’ θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, από την Παρασκευή 1 έως και την Κυριακή 3 Μαΐου 2015.

Η διοργάνωση του Συνεδρίου πραγματοποιείται με τη συνεργασία του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου και την συμμετοχή των ελληνικών Ενώσεων Δραματοθεραπείας ΕΔΠΕ (Ένωση Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών Ελλάδας) και ΠΕΕΔΠ (Πανελλήνια Επαγγελματική Ένωση Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών).

Στόχος του πρώτου Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δραματοθεραπείας είναι η ανάπτυξη του επαγγελματικού προφίλ της Δραματοθεραπείας στην Ευρώπη, φέρνοντας σε επαφή επαγγελματίες και σπουδαστές από διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Ημερομηνίες διεξαγωγής: 1-3 Μαΐου 2015

Τόπος διεξαγωγής: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Καλλιθέα

Για την κατάθεση της έγκαιρης συμμετοχής ακολουθήστε το link:

https://www.eventbrite.ca/e/opening-the-map-dramatherapy-in-europe-tickets-14241421475?aff=ehomesaved

Κόστος έγκαιρης εγγραφής έως 9 Απριλίου: 100€, 60€ (φοιτητικό)

Μετά τις 9 Απριλίου:120€,80€ (φοιτητικό)

Θα χορηγηθεί πιστοποιητικό παρακολούθησης του Συνεδρίου

Σημείωση: Επίσημη γλώσσα του Συνεδρίου θα είναι η αγγλική

Το πλήρες πρόγραμμα του Συνεδρίου
(πατήστε επάνω για να μεγαλώσει η εικόνα)

Πηγή: http://www.dramaandplaytherapy.gr/wordpress/?p=444