Τα 5 τραύματα που σε εμποδίζουν να είσαι ο εαυτός σου

(Les 5 blessures qui empêchent d’être soi-même)

Στο ομότιτλο βιβλίο, η Lise Bourbeau παρέχει επιπλέον εργαλεία αυτογνωσίας στο δρόμο για τη θεραπεία. Μέσα από το έργο αυτό αποδεικνύεται ότι πολλά από τα φυσικά/σωματικά, συναισθηματικά ή ψυχικά προβλήματα προέρχονται από 5 μεγάλα τραύματα: την απόρριψη, την εγκατάλειψη, την ταπείνωση, την προδοσία και την αδικία.

Για την πλειοψηφία των ανθρώπων, έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιούν ότι κάνουν κύκλους στο προσωπικό τους ταξίδι. Κι ακόμα κι αν δεν το αποδέχονται, δε μπορούν να αποφύγουν την επανάληψη ορισμένων δυσάρεστων εμπειριών.

Σύμφωνα με τη συγγραφέα, τα περισσότερα παιδιά περνούν από τέσσερα στάδια. Αφού έχουν γνωρίσει τη χαρά του να είναι ο εαυτός τους, το πρώτο στάδιο της ύπαρξής τους, γνωρίζουν τον πόνο του να μην έχουν το δικαίωμα να είναι ο εαυτός τους, το οποίο είναι το δεύτερο στάδιο. Στη συνέχεια έρχεται η περίοδος της κρίσης, η εξέγερση, που είναι το τρίτο στάδιο. Για να μειώσουν λοιπόν τον πόνο, ακολουθεί η περίοδος της παραίτησης και τελικά της δημιουργίας μιας νέας προσωπικότητας, ώστε να γίνει αυτό που οι άλλοι θέλουν να είναι.  Μερικοί άνθρωποι παραμένουν βυθισμένοι στο τρίτο στάδιο όλη τους τη ζωή, όντας συνεχώς σε αντίδραση, θυμωμένοι ή σε κρίση.

Κατά τη διάρκεια του τρίτου και τέταρτου σταδίου δημιουργούμε πολλές μάσκες (νέες προσωπικότητες) που συμβάλλουν στην προστασία μας από τον πόνο που έχει προκληθεί από το δεύτερο στάδιο. Οι μάσκες αυτές είναι πέντε στον αριθμό και αντιστοιχούν στους 5 βασικούς τραυματισμούς που βιώνουμε ως άνθρωποι.

Ακολουθεί αναφορά στα πέντε αυτά τραύματα, όπως αναφέρονται από τη Lise Bourbeau , μαζί με τα κύρια χαρακτηριστικά που τα προσδιορίζουν.

1-      Χαρακτηριστικά του τραύματος της ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ

Το ξύπνημα του τραύματος : Από τη σύλληψη ως ενός έτους. Το βιώνει με το γονέα του ίδιου φύλου . Αισθάνεται ότι δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης.

Μάσκα: Φυγή

Σώμα: Σε συστολή, λεπτό, μαζεμένο

Μάτια: Μικρά, δίνουν αίσθηση φόβου ή την εντύπωση ότι υπάρχει μια μάσκα γύρω από τα μάτια.

Λεξιλόγιο: «όχι», «τίποτα», «ανύπαρκτος», «εξαφανίζομαι»

Χαρακτήρας: αποκομμένος από την ύλη, τελειομανής, με πνευματικότητα. Περνά από φάσεις μεγάλης αγάπης, σε φάσεις μεγάλου μίσους. Δεν πιστεύει στο δικαίωμά του να υπάρχει. Σεξουαλικές δυσκολίες. Νιώθει άχρηστος, χωρίς αξία. Αναζητά τη μοναξιά κι έχει την ικανότητα να γίνεται αόρατος. Βρίσκει όλους τους δυνατούς τρόπους για να φύγει. Ονειρεύεται συχνά με τα μάτια ανοιχτά. Πιστεύει πως δεν τον καταλαβαίνει κανείς. Δυσκολεύεται να επιτρέψει στο εσωτερικό παιδί του να ζήσει.

Μεγαλύτερος φόβος: ο πανικός

Διατροφή: διακοπτόμενη όρεξη από συναισθήματα ή φόβους. Μικρές μερίδες. Για να ξεφύγει καταναλώνει ζάχαρη, αλκοόλ ή ναρκωτικά. Προδιάθεση για ανορεξία.

2-      Χαρακτηριστικά του τραύματος της ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Το ξύπνημα του τραύματος : μεταξύ ενός και τριών ετών, με το γονέα του αντίθετου φύλου. Έλλειψη συναισθηματικής τροφής ή της επιθυμητής τροφής.

Μάσκα: εξάρτηση

Σώμα: μακρύ και λεπτό, έλλειψη μυϊκού τόνου, κατάρρευση, αδύναμα πόδια, πλάτη σε κάμψη, χέρια που μοιάζουν πολύ μακριά και κρέμονται κατά μήκος του κορμού, τμήματα του σώματος πεσμένα ή πλαδαρά.

Μάτια: μεγάλα, λυπημένα. Βλέμμα που μαγνητίζει

Λεξιλόγιο: «απών», «μόνος», «δεν αντέχω», «τρώγομαι»

Χαρακτήρας: θύμα. Ανάγκη από παρουσία, προσοχή, υποστήριξη και συμπαράσταση. Δυσκολία να κάνει ή να αποφασίσει κάτι μόνος του. Ζητά συμβουλές, τις οποίες δεν ακολουθεί υποχρεωτικά. Φωνή παιδική. Δυσκολεύεται να δεχτεί το «όχι», την άρνηση. Κλαίει εύκολα. Προσελκύει τον οίκτο. Μια μέρα χαρούμενος, μια μέρα λυπημένος. Προσκολλάται σωματικά στους άλλους. Ντίβα. Αναζητά την ανεξαρτησία. Αγαπά το σεξ.

Μεγαλύτερος φόβος: η μοναξιά

Διατροφή: μεγάλη όρεξη. Βουλιμία. Αγαπά τις μαλακές τροφές. Τρώει αργά

3-      Χαρακτηριστικά του τραύματος της ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ

Το ξύπνημα του τραύματος : μεταξύ ενός και τριών ετών με το γονιό που ανέλαβε τη φροντίδα της σωματικής του ανάπτυξης, συνήθως η μητέρα. Έλλειψη ελευθερίας. Αίσθημα ταπείνωσης από τον έλεγχο του εν λόγω γονέα.

Μάσκα: μαζοχιστής

Σώμα: παχουλό, κοντό ανάστημα, παχύς λαιμός και διογκωμένος, ένταση στο λαιμό, στο σαγόνι και τη λεκάνη. Πρόσωπο στρογγυλό, ανοιχτό

Μάτια: μεγάλα, στρόγγυλα, ανοιχτά και αθώα σαν παιδιού

Λεξιλόγιο: «είμαι άξιος», «είμαι ανάξιος», «μικρός,-ή», «χοντρός»

Χαρακτήρας: συχνά ντρέπεται για τον εαυτό του και τους άλλους ή φοβάται ότι θα νιώσει ντροπή. Δεν του αρέσει να πηγαίνει γρήγορα. Γνωρίζει τις ανάγκες του αλλά δεν τις ακούει. Φορτώνεται πολλά στην πλάτη του. Ελέγχει τα πάντα για να αποφύγει τη ντροπή. Νιώθει ανήθικος, άκαρδος, βρώμικος ή κατώτερος των άλλων. Μη ξεκάθαρος. Οργανώνεται με τρόπο ώστε να μην είναι ελεύθερος, διότι γι’αυτόν «ελεύθερος» σημαίνει «χωρίς όρια».  Αν δεν υπάρχουν όρια, υπάρχει φόβος να ξεφύγει. Παίζει τη μητέρα. Υπερευαίσθητος. Αυτοτιμωρείται πιστεύοντας ότι τιμωρεί τον άλλο. Θέλει να είναι άξιος. Είναι αισθησιακός, αλλά νιώθει ντροπή σε σεξουαλικό επίπεδο και δεν ακούει τις σεξουαλικές του ανάγκες. Αποζημιώνεται και ανταμείβεται με το φαγητό.

Μεγαλύτερος φόβος: η ελευθερία.

Διατροφή: τροφές υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, όπως η σοκολάτα. Βουλιμικός. Ντρέπεται να αγοράσει  ή να φάει «λιχουδιές».

4-      Χαρακτηριστικά του τραύματος της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Το ξύπνημα του τραύματος : μεταξύ δύο και τεσσάρων ετών με το γονέα του αντίθετου φύλου. Παραβίαση της εμπιστοσύνης ή των προσδοκιών στη σχέση αγάπης. Παραπλάνηση, χειρισμός

Μάσκα: ελεγκτικός

Σώμα: προβάλει δύναμη και εξουσία. Στους άντρες, οι ώμοι είναι πιο φαρδιοί από τους γοφούς. Στις γυναίκες, αντίθετα, οι γοφοί είναι πιο φαρδιοί από τους ώμους. Στήθος και κοιλιά διογκωμένα, προεξέχουν.

Μάτια: βλέμμα έντονο και σαγηνευτικό. Βλέπουν τα πάντα, γρήγορα.

Λεξιλόγιο: «ξεχωριστός», «κατάλαβες;», «είμαι ικανός», «θα το κάνω μόνος μου», «το ήξερα», «έχε μου εμπιστοσύνη», «δεν τον εμπιστεύομαι».

Χαρακτήρας: νιώθει πολύ δυνατός και υπεύθυνος. Επιδιώκει να είναι ξεχωριστός και σημαντικός. Δεν τηρεί τις δεσμεύσεις και τις υποσχέσεις του ή αναγκάζεται να τις τηρήσει. Λέει εύκολα ψέματα. Χειρίζεται τους άλλους. Είναι γοητευτικός. Έχει μεγάλες προσδοκίες. Ευμετάβλητη διάθεση. Πεπεισμένος ότι έχει δίκιο και προσπαθεί να πείσει τους άλλους. Ανυπόμονος. Χωρίς ανεκτικότητα. Κατανοεί και ενεργεί γρήγορα.  Οι επιδόσεις του τραβούν την προσοχή. Κωμικός. Δύσκολα εμπιστεύεται. Δε δείχνει τις αδυναμίες τους. Επιφυλακτικός.

Μεγαλύτερος φόβος: ο χωρισμός, ο διαχωρισμός, η άρνηση

Διατροφή: μεγάλη όρεξη. Τρώει γρήγορα. Προσθέτει αλάτι και μπαχαρικά. Όσο είναι απασχολημένος ελέγχει τον εαυτό του.

5-      Χαρακτηριστικά του τραύματος της ΑΔΙΚΙΑΣ

Το ξύπνημα του τραύματος : μεταξύ 4 και 6 ετών με το γονέα του ίδιου φύλου. Υποχρέωση για τελειότητα. Μπλοκάρισμα της ατομικότητας.

Μάσκα: άκαμπτος

Σώμα: ευθυτενές, άκαμπτο και όσο το δυνατόν τελειότερο. Καλή κατανομή. Φιγούρα λεπτή σφιγμένη με στενά ρούχα ή ζώνη. Άκαμπτες κινήσεις. Διάφανο δέρμα. Σφιγμένο σαγόνι, άκαμπτος λαιμός. Στάση περηφάνιας.

Μάτια: λαμπερό και ζωντανό βλέμμα. Ανοιχτόχρωμα μάτια.

Λεξιλόγιο: «κανένα πρόβλημα», «πάντα/ποτέ», «πολύ καλός/πολύ καλά», «πολύ ιδιαίτερο», «ακριβός», «σίγουρα», «εντάξει;».

Χαρακτήρας: τελειομανής, ζηλιάρης. Αποκομμένος από τα συναισθήματά του. Σταυρώνει συχνά τα χέρια του. Αποδοτικός με σκοπό την τελειότητα. Πολύ αισιόδοξος. Ζωντανός, δυναμικός. Δικαιολογείται πολύ. Δυσκολεύεται να ζητήσει βοήθεια.  Μπορεί να γελάει χωρίς λόγο για να κρύψει την ευαισθησία του. Ο τόνος της φωνής ξερός και σκληρός. Δεν παραδέχεται ότι έχει προβλήματα. Αμφιβάλει για τις επιλογές του. Συγκρίνεται με τον καλύτερο και τον χειρότερο. Δυσκολεύεται στο να δεχτεί, γενικά. Θεωρεί αδικία να λαμβάνει λιγότερο από άλλους κι ακόμα πιο άδικο να λαμβάνει περισσότερα από άλλους. Δυσκολεύεται να νιώσει ευχαρίστηση χωρίς να νιώσει ενοχές. Δε σέβεται τα όριά του  και απαιτεί πολλά από τον εαυτό του. Αυτοελέγχεται. Αγαπά την τάξη. Είναι σπάνια άρρωστος και είναι σκληρός με το σώμα του. Χολερικός. Ψυχρός και με δυσκολία να δείξει την αγάπη του. Του αρέσει να έχει σέξι εμφάνιση.

Μεγαλύτερος φόβος: η ψυχρότητα

Διατροφή: προτιμά τις αλμυρές από τις γλυκές τροφές. Του αρέσουν τα τραγανά. Ελέγχει τι τρώει για να μην παχύνει. Δικαιολογείται και νιώθει ντροπή όταν χάνει τον έλεγχο

«Το πρώτο βήμα για τη θεραπεία ενός τραύματος είναι η αναγνώριση και η αποδοχή του, ακόμα κι αν δε συμφωνούμε με το γεγονός ότι υπάρχει», Lise Bourbeau

Πλατωνικές ζωές

Το παρακάτω άρθρο έχει δημοσιευθεί τον Ιούλιου του 2013 στην ισπανική εφημερίδα Εl País.  Από Φροϋδική ή παραδοσιακά ψυχαναλυτική σκοπιά, η πλατωνική εξιδανίκευση θεωρείται ότι έχει τις ρίζες της στον πρώιμο ναρκισσισμό, δηλαδή στην πρωτεύουσα εμπειρία του βρέφους της παντοδυναμίας και της ευτυχίας που του απέφερε η  ένωση με τη μητέρα. Ο εξιδανικευμένος Άλλος θεωρείται προβολή του ιδανικού Εγώ, ένα υποκατάστατο για την κάποτε  πρώιμη και τώρα χαμένη ναρκισσιστική τελειότητα. Ο Freud είδε την αγάπη αυτή, όπως αυτή  της θρησκείας, σαν μια ψευδαίσθηση, και πίστευε ότι η εξιδανίκευση που τρέφεται από το πλατωνικό πάθος ότι είναι ανώριμη και επικίνδυνη. Ωστόσο, πιο πρόσφατα, οι θεωρητικοί από τη σχεσιακή σχολή της ψυχανάλυσης, διατύπωσαν ότι  η εξιδανίκευση και η ναρκισσιστική φαντασίωση μπορεί στην πραγματικότητα να είναι αναγκαία, υγιή συστατικά της ώριμης ενήλικης ζωής. Τα συμπεράσματα λοιπόν, στην κρίση του καθενός. 

Μια από τις συνηθισμένες συζητήσεις κατά τις συμβουλευτικές συνεδρίες με τους ασθενείς είναι τα όνειρα και οι φαντασιώσεις τους. Είμαστε πλάσματα που κοιτάμε μπροστά, αλλά εξακολουθούμε να υποφέρουμε από τις περιπλανήσεις στο παρελθόν μας. Σύντομα, ωστόσο αποκαλύπτεται ότι οι ιστορίες αυτές κρύβουν μια οπτική περισσότερο ουτοπική, παρά ελπιδοφόρα.

Ο Juan μιλάει για το πόσο ερωτοχτυπημένος είναι. Ξεκινά πάντα με πάθος τις σχέσεις του, αλλά κουράζεται μόλις αυτές αρχίσουν να δένουν, επιστρέφοντας και πάλι σ’ αυτό που του λείπει. Η Μαίρη έχει προσλάβει ήδη τρεις coach για την απόκτηση μιας θέσης εργασίας, αλλά καμία δε διαρκεί για πολύ. Επιστρέφει πάντα σ’ αυτό που της λείπει. Ο Jacinto μου λέει για τα σχέδιά του να πάει να ζήσει στο εξωτερικό. Το κακό είναι ότι έχουν περάσει πέντε χρόνια που το λέει στον εαυτό του, αλλά ποτέ δεν καταφέρνει να κάνει το βήμα. Ζει σε ένα κενό που κάποια μέρα θα γεμίσει. Η Manuela, εξαιρετική μητέρα και αρχηγός της οικογένειάς της, περνά τη μέρα της ψάχνοντας δραστηριότητες για να εξελιχθεί, μόλις όμως τις βρει, πρέπει να τις εγκαταλείψει για να φροντίσει τους δικούς της. Δεν τις ξεκινά. Προβάλει τον εαυτό της σ’ αυτό που πιστεύει ότι θα έπρεπε να είναι. Ο γεμάτος συναισθήματα κόσμος της δεν είναι αρκετός. Πάντα κάτι λείπει. Τι συμβαίνει σε τόσους ανθρώπους, που παρ’ όλο που έχουν τα πάντα, εξακολουθούν να αισθάνονται δυστυχισμένοι;  

Οι σχέσεις είναι ένας από τους τομείς όπου εκφράζεται πιο καθαρά αυτός ο ψυχολογικός συσχετισμός μεταξύ της έλλειψης, του κενού και της εξιδανίκευσης. Αιώνιοι εραστές, ψάχνουν ακούραστα τον ιδανικό σύντροφο, ερωτευμένοι με τον έρωτα, συλλέκτες ξεκινημάτων, νοσταλγοί των χαμένων ερώτων, ειδικοί στην τέχνη της εγκατάλειψης, τα άτομα αυτά είναι εγκατεστημένοι στο όνειρο μιας πλατωνικής αγάπης, ζουν όπως περιγράφει το τραγούδι του  Serrat: “Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο, απ’ αυτό που ποτέ δεν είχα, και τίποτα πιο αγαπημένο από αυτό που έχασα” (No hay nada más bello que lo que nunca he tenido, ni nada más amado como lo que perdí). Όλοι οι έρωτες αποκτούν την εξιδανικευμένη τους μορφή, όταν δεν υπάρχουν πια ή όταν έχουν χαθεί.

Αν εξετάσουμε προσεκτικά αυτά τα εξυψωμένα πάθη, θα αντιληφθούμε την τέλεια απάτη τους και τη θανάσιμη παγίδα τους: η κατάσταση της έλλειψης ή της ανεπάρκειας. Το να ονειρεύεται κανείς το μεγάλο έρωτα του επιτρέπει να τον φανταστεί όπως θέλει, να τον αισθανθεί στην τέλεια μορφή του και να τον προβάλει ως το γιατρικό στην παρούσα μοναξιά ή στο εσωτερικό κενό που συνεπάγεται πολλούς ανικανοποίητους πόθους. Ωστόσο,  όλη αυτή η άσκοπη ταλαιπωρία δημιουργεί μια κατάσταση έλλειψης, την οποία συνηθίζει το άτομο, την εξομαλύνει, ταυτίζεται μ’ αυτήν και μετατρέπεται σε ένα ον ελλιπές. Κι αυτή γίνεται το ναρκωτικό του, η ουσία που πρέπει να λαμβάνει καθημερινά σε μικρές δόσεις απογοήτευσης για την αγάπη που ποτέ δε θα αγγίξει.  

Όταν η αγάπη αυτή πραγματοποιηθεί και περάσει το στάδιο της έξαρσης, του συμβαίνει το ίδιο που παθαίνουν τα παιδιά με τα δώρα των Χριστουγέννων: τα βαριούνται. Από τη μια, η πραγματική αγάπη είναι δύσκολη, βασίζεται σε συμβιβασμούς, ευθύνες και ατέλειες. Από την άλλη, δε μπορεί πια να πάρει τη δόση του «να του λείπει». Δε λαχταρά, δεν ονειρεύεται, δε μπορεί να εξιδανικεύσει. Δεν είναι πλέον μια προβολή, αλλά ένας άνθρωπος, με σάρκα και οστά, που αγαπά και θέλει να αγαπηθεί πραγματικά. Έτσι, το πλατωνικό άτομο εγκαταλείπει, γιατί δε βρήκε αυτό που περίμενε, γιατί πρέπει να αναζητήσει κάτι πιο ιδανικό, κάτι που και πάλι θα του λείπει.

Μια άλλη χαρακτηριστική κατάσταση ανεπάρκειας αποτελείται από την προβολή σεναρίων, στα οποία υποτίθεται ότι μπορεί να αποκτηθεί η απούσα ευτυχία του παρόντος. Αυτό συμβαίνει όταν μας πνίγει η δυσαρέσκεια, είτε λόγω της έλλειψης ψευδαισθήσεων στη δουλειά, είτε λόγω μιας σχέσης γεμάτη ρουτίνα, είτε  λόγω ενός γενικευμένου παραλογισμού ελλείψει ζωτικότητας. Εκείνη τη στιγμή κοιτάζουμε την αντίπερα όχθη πιστεύοντας ότι εκεί κρύβεται η αφθονία που νιώθουμε ότι στερούμαστε.

Η έλλειψη τροφοδοτεί τη φαντασία, και σύντομα βρισκόμαστε να σχεδιάζουμε τη ζωή μας, όπως θα ήταν αν βρισκόμασταν στην απέναντι όχθη, δηλαδή αν είχαμε άλλο σύντροφο, άλλη δουλειά, αν ζούσαμε σε ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, σε άλλη πόλη, ή πάνω στο βουνό. Η ιδέα εγκαθίσταται και μετατρέπεται σε εμμονή που μας αποσπά νύχτα μέρα. Έτσι επισπεύδονται κάποια γεγονότα και ενέργειες και μένει μονάχα μια μικρή λεπτομέρεια: το πέρασμα από τη μια ακτή στην άλλη.Πολλοί παραμένουν κολλημένοι και κατακλυσμένοι από το φόβο και το άγχος.

Όταν φτάσουν στο σημείο αυτό, ορισμένοι αποφασίζουν να επισκεφτούν ένα ψυχολόγο για να τους βοηθήσει να ανακαλύψουν το λόγο της δυστυχίας τους. Και τότε ανακαλύπτουν την παγίδα:  αναγκάστηκαν να λάβουν μια απόφαση περιττή. Αυτό που δεν ήταν κάτι περισσότερο από μια προβολή,  τώρα έχει μετατραπεί σε  τελικό προορισμό. Ξεκινούν το ταξίδι αυτό χωρίς πόρους, χωρίς να γνωρίζουν κολύμπι, χωρίς να έχουν την κατάλληλη βάρκα που θα τους μεταφέρει στην αντίπερα όχθη. Μοχθούν, τους πνίγει κρύος ιδρώτας, χάνουν τον ύπνο τους επειδή δεν καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει, ενώ το όνειρό τους μοιάζει τόσο κοντά.

Κι ο ψυχολόγος τους ρωτά: «Υπάρχει κάποιος που σε περιμένει στην αντίπερα όχθη; Σου έχουν προσφέρει εργασία στην αντίπερα όχθη; Έχεις κάπου να πας στην αντίπερα όχθη;» Σε όλες τις περιπτώσεις η απάντηση είναι αρνητική. «Γιατί τότε πρέπει να περάσεις απέναντι; Ποιος σε αναγκάζει; Σου το ζητά κάποιος;» Στο σημείο αυτό συνειδητοποιούν την πλατωνική τους σκέψη. Η κατάσταση της δυσαρέσκειας δεν είναι το πρόβλημα, αλλά μονάχα μια δυσάρεστη κατάσταση που μπορεί να διορθωθεί. Αντ’ αυτού, το πρόβλημα είναι το να περάσει από τη μια πλευρά στην άλλη.  

Ο φιλόσοφος André Compte-Sponville λέει: “ Αν θέλουμε να σώσουμε τις ιστορίες αγάπης μας, ή απλά να καταλάβουμε πώς γίνεται να υπάρχουν ευτυχισμένα ζευγάρια, τότε χρειαζόμαστε κάτι άλλο. Ούτε τα έργα τέχνης, ούτε τα παιδιά, ούτε η θρησκεία είναι αρκετά.”. Χρειαζόμαστε άλλες θεωρίες για την αγάπη και τη ζωή, που να μη βασίζονται σε πλατωνικές ιδέες.

Ίσως μπορεί να μας δώσει το παράδειγμα η φιλοσοφία του Spinoza, κατά την οποία όταν μιλάμε για τις επιθυμίες μας να τις μετατρέπουμε σε μηχανή κι όχι σε έλλειψη. Όταν δεν επιθυμείς κάτι περισσότερο από αυτό  που ήδη έχεις, αυτό που φέρνει η ζωή, αυτό που ήδη είσαι , η επιθυμία γίνεται δύναμη και η αγάπη χαρά.  Έχουμε όρεξη για ό,τι μας αρέσει, για ό,τι επιθυμούμε, αλλά αυτή η όρεξη δεν είναι δυστυχία, αλλά μια δύναμη που μας ωθεί να απολαύσουμε αυτό που ΔΕ μας λείπει.

Αντίθετα, όταν υποφέρουμε για ό,τι μας λείπει αναβάλουμε τη ζωή ή το κάνουμε στήνοντας παγίδες. Αυτό επισημαίνει ο Compte-Sponville: “Καλύτερα να επιθυμείς και να χαίρεσαι μ’ αυτό που έχεις, από το να σου λείπει αυτό που δεν έχεις. Καλύτερα να αγαπάς αυτό που γνωρίζεις, από το να ονειρεύεσαι αυτό που αγαπάς. Αυτή είναι η αλήθεια του ζευγαριού, που είναι ευτυχισμένο, και της αγάπης, όταν είναι αληθινή.”. Μπροστά στην προοπτική μια πλατωνικής ζωής, καλύτερα να αγαπάς την πραγματικότητα.

Οι φιλοκοινωνικές και αντικοινωνικές πτυχές της τελειομανίας

Η μοναχική τελειομανία είναι ένα από τα λιγότερο κατανοητά ανθρώπινα γνωρίσματα. Φυσικά πρόκειται για κάτι ανέφικτο, λόγω του ότι είμαστε όλοι άνθρωποι. Είναι κάτι καθ’ όλα μισητό από σπουδαστές παγκοσμίως, οι οποίοι συντρίβονται από ατέρμονες προσδοκίες ή απογοητεύονται από την απατηλότητά της. Είναι αυτό που εκατομμύρια ρομαντικές καρδιές έχουν εξιδανικεύσει ψάχνοντας τον έναν σύντροφο που θα ξεκλειδώσει ατέλειωτες δυνατότητες.

Μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει τρεις τύπους τελειομανών: οι ετερο-προσανατολισμένοι τελειομανείς, οι οποίοι περιμένουν τους άλλους να είναι τέλειοι και τους επικρίνουν όταν αποτυγχάνουν, οι αυτό-προσανατολισμένοι τελειομανείς, οι οποίοι περιμένουν ο εσωτερικός τους κόσμος να είναι τέλειος και βασίζονται σε υπερβολικά υψηλές αυτό-προσδοκίες, και εκείνοι που αναζητούν την τελειότητα μέσα τους γιατί πιστεύουν ότι είναι σημαντική για τους άλλους. Αυτός ο τύπος είναι γνωστός ως κοινωνικά καθορισμένος τελειομανής.

Δύο από αυτούς τους τύπους έχουν ένα μόνο πεδίο δράσης, είτε τους άλλους, είτε τον εαυτό τους. Ο τρίτος τύπος εστιάζει στον εαυτό του μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Είναι δηλαδή ένα διαφορετικό υποσύνολο των δύο που εστιάζει στον εαυτό ως αντικείμενο που χρειάζεται διορθωτικές ενέργειες.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκες στο Journal of Psychopathology and Behavioral Assessment (Ημερολόγιο Ψυχοπαθολογίας και Αξιολόγησης της Συμπεριφοράς), ο  Joachim Stoeber του βρετανικού Πανεπιστημίου του Kent, συνέκρινε τα χαρακτηριστικά του κοινωνικά καθορισμένου τελειομανή με εκείνα των οποίων θέτουν πολύ υψηλά στάνταρ για τον εαυτό τους και εκείνων που θέτουν υπερβολικά στάνταρ για τους άλλους, αλλά όχι για τον εαυτό τους.

Διαπίστωσε ότι δύο από τους τρεις τύπους τελειομανών έχουν επιθετική ή αντικοινωνική συμπεριφορά και πεποιθήσεις, ενώ ο ένας τύπος επιδεικνύει φιλο-κοινωνικά χαρακτηριστικά. Μπορείτε να μαντέψετε ποιος τύπος ήταν αυτός;

Ο Stoeber προσέλαβε για την έρευνα 229 φοιτητές πανεπιστημίου, παρατηρώντας τον τρόπο που αστειεύονται και την κοινωνική τους συμπεριφορά. Βρήκε ότι οι αυτό-προσανατολισμένοι τελειομανείς, παρ’ όλο που επικεντρώνονται στον εαυτό τους, νοιάζονται για τα κοινωνικά πρότυπα και προσδοκίες καθώς και τα συμφέροντα των άλλων. Αποφεύγουν να κάνουν αστεία σε βάρος των άλλων, τα οποία ο Stoeber ταξινόμησε ως «επιθετικά αστεία», ενώ αστειεύονται με τρόπο που κάνει τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά, τα οποία αστεία ο Stoeber αποκάλεσε «συνδετικά αστεία».

Οι κοινωνικά καθορισμένοι τελειομανείς δε συμμετέχουν στο επιθετικό χιούμορ, εκτός κι αν πρόκειται για επίθεση στον εαυτό τους. Αυτού του  τύπου προσωπικότητες κάνουν αστεία σε βάρος τους. Είναι γειωμένοι με χαμηλή αυτοεκτίμηση και αισθήματα κατωτερότητας. Δεν ανταποκρίνονται καλά σε θετικά σχόλια και μπορούν να θεωρηθούν αντικοινωνικοί ή αποστασιοποιημένοι από τα συναισθήματά τους.

Οι ετερο-προσανατολισμένοι τελειομανείς, αυτοί που επικρίνουν εκείνους που δεν αξίζουν τίποτα, είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν επιθετικό χιούμορ, το οποίο χρησιμοποιούν σε βάρος των άλλων. Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά χαρακτηριστικά αδιαφορίας που τους κάνουν να αγνοούν τις προσδοκίες των άλλων και τους κοινωνικούς κανόνες. Λόγω του αέρα ανωτερότητας που έχουν, τα άτομα με αυτή τη διάκριση, τείνουν να είναι αντικοινωνικά γιατί δε βρίσκουν άτομα που ανταποκρίνονται, ή που θέλουν να προσπαθούν ατέρμονα να ανταποκριθούν, στα στάνταρ τους.

"Οι ετερο-προσανατολισμένοι τελειομανείς είναι μια «σκοτεινή» πλευρά τελειομανίας, που συνδέεται θετικά με ναρκισσιστικά, αντικοινωνικά και αδιάφορα χαρακτηριστικά προσωπικότητας," δήλωσε ο  Stoeber, ενισχύοντας μια άλλη έρευνά του, όπου δηλώνει ότι αυτού του είδους οι τελειομανείς μπορούν να έχουν χαρακτηριστικά ναρκισσιστικής προσωπικότητας, μακιαβελισμού και ψυχοπάθειας.

Μπορεί κανείς να φανταστεί τις εξελικτικές δυνατότητες που μπορούν να αποφέρουν τα υψηλά στάνταρ για τον εαυτό μας, ή  για άλλα άτομα. Ίσως σε αυτό το στάδιο της εξέλιξής μας, όπου τόσα πολλά μέσα ενημέρωσης μας υπογραμμίζουν τις αδυναμίες μας, ο ετερο-προσανατολισμένος τελειομανής δεν έχει πλέον καμιά αξία για τη «φυλή». 

Πηγή : http://labroots.com/trending/id/1143/perfectionism-s-pro-and-anti-social-aspects-revealed

L' elisir d' amore

Το έργο του Gaetano Donizetti σε ζωντανή αναμετάδοση από την όπερα του Μονάχου, την Κυριακή 12 Απριλίου, στις 8:00 μ.μ ώρα Ελλάδος.

https://www.staatsoper.de/tv.html

Καλή ακρόαση!

Τροφή για Σκέψη

Τι θα απαντούσες στην παρακάτω ερώτηση; 
Δεν υπάρχουν σωστές ή λάθος απαντήσεις.



Αν δε μπορούσες να έχεις 100 % ευτυχία, και αυτήν τη στιγμή είχες 0%, θα δεχόσουν 100% ικανοποίηση;

της Dr. E

Mandala: Η οπτική αποτύπωση της ιστορίας του βαθύτερου εαυτού

Η λέξη «μαντάλα» είναι σανσκριτική και σημαίνει «κύκλος», αλλά είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό σχήμα. Η μαντάλα αναπαριστά την πληρότητα, και από τους περισσότερους λαούς του κόσμου, θεωρείται ως η βασική δομή της ζωής – από τα κύτταρά μας, ως τον κόσμο μας,  και το σύμπαν ολόκληρο.

Η μαντάλα εμφανίζεται σε όλους τους πολιτισμούς, σε όλες τις ηπείρους και σε όλες τις εποχές. Ορισμένες φορές χρησιμοποιείται για να αναπαραστήσει ιερούς χώρους, άλλες, μεμονωμένες στιγμές και σταδιακά, όλο και περισσότερο, η μαντάλα χρησιμοποιείται  για να θεραπεύσει  βαθιές ψυχοκοινωνικές πληγές και να ενδυναμώσει το αίσθημα της ειρήνης εσωτερικά και εξωτερικά.

Αν αναζητήσετε στη google για «εικόνες μαντάλα», θα βρείτε εκατοντάδες από αυτές, ενώ πολλές παραπέμπουν σε ιστότοπους όπου γίνεται αναφορά στη συμβολική τους ερμηνεία και προσφέρουν ιδέες για να φτιάξετε και τη δική σας.

Όταν συμμετέχουμε ενεργά , σε τακτική βάση, στη δημιουργία μαντάλας μέσω ζωγραφικής ή κολάζ, και γράφοντας στη συνέχεια αυτό που βλέπουμε και αισθανόμαστε, σταδιακά γινόμαστε πιο εστιασμένοι, συγκεντρωμένοι και δυνατοί στη ζωή μας.

Ο Jung και η Mandala

Το 1913, στο απόγειο της καριέρας του, ο ψυχίατρος Carl Jung, πέρασε μια σοβαρή συναισθηματική κρίση στη ζωή του, κατά την οποία προέκυψαν  σοβαρές εσωτερικές συγκρούσεις. Διέκοψε τη συνεργασία του με τον Freud, παραιτήθηκε από τη θέση του επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής της Ζυρίχης, και μπήκε σε ένα βαθειά ενδοσκοπικό ταξίδι 3 ετών, κατά τη διάρκεια του οποίου αποκόπηκε από οικογένεια και φίλους. Προς το τέλος της περιόδου αυτής, άρχισε να σχεδιάζει μαντάλες, χωρίς να γνωρίζει τι σήμαινε αυτό κι ότι ακολουθούσε ένα μονοπάτι που είχαν ακολουθήσει κι άλλοι πριν από αυτόν, σε Ανατολή και Δύση.

Μέσα από τη μαντάλα βρήκε τον τρόπο να αποκαταστήσει την προσωπική του πληρότητα. Έγινε η φωτογραφία της καθημερινής εσωτερικής του κατάστασης, και η εικόνα αυτού του οποίου βρισκόταν στη διαδικασία για να συμβεί. Καθημερινά σχεδίαζε σε ένα μικρό σημειωματάριο έναν κύκλο που αποδείχτηκε ότι αντιστοιχούσε στην εσωτερική του κατάσταση. «Διαφωτισμένος από τις εικόνες αυτές, μπορούσα να βλέπω καθημερινά τις ψυχικές μεταμορφώσεις που συνέβαιναν μέσα μου. Και μόνο σταδιακά ανακάλυψα το νόημα της μαντάλα: Σχηματισμός, Μεταμόρφωση, η αιώνια δημιουργία του Αιώνιου Μυαλού.

Για τα επόμενα 10 χρόνια, ζωγράφιζε κύκλους, λαβυρίνθους, σκούρα και φωτεινά κέντρα όλων των ειδών, στο ξετύλιγμα μιας εσωτερικής διαδικασίας κεντραρίσματος και επούλωσης των ρωγμών της προσωπικότητας. Με αποτέλεσμα να διατυπώσει τη θεωρία ότι η μαντάλα αναπαριστά  την ενότητα της ψυχής, μια οντότητα μεγαλύτερη του «εγώ», τον Εαυτό ως πηγή ζωής και οδηγό στην ανάπτυξη, εξέλιξη και εκπλήρωση του πεπρωμένου του.

Πειραματίσου : φτιάξε τη δική σου μαντάλα

Για να φτιάξετε το δικό σας κολάζ, θα χρειαστείτε : ψαλίδι, λευκή κόλα-χαρτί , πολύχρωμα χαρτιά κατασκευής και κόλλα.

Για τη ζωγραφική: παστέλ ή μαρκαδόρους

Διάρκεια : 20-25 λεπτά.

Οδηγίες:

- Ξεφυλλίστε τις χρωματιστές σελίδες και κόψτε οποιοδήποτε σχήμα και χρώμα σας αρέσει περισσότερο για να το χρησιμοποιήσετε ως βάση. Αυτό μπορεί να συμβολίζει τον Εαυτό, τη σχέση, την οργάνωση, τη δημιουργική διαδικασία, ή οποιοδήποτε κατάσταση θέλετε να εξερευνήσετε. Μπορεί να είναι κύκλος, ορθογώνιο, ή να έχει ελεύθερο σχήμα.

-Σκεφτείτε τα στοιχεία της ιστορίας. Εσείς είστε ο αφηγητής, ο καλλιτέχνης, ο σκηνοθέτης και ο μάρτυρας (τοπία, αγαπημένα πρόσωπα, δύσκολοι άνθρωποι ή καταστάσεις, το σκοπό σας ή το όνειρό σας).

-Κόψτε οποιοδήποτε σχήμα προκύπτει αυθόρμητα, και χωρίς να το σκεφτείτε ιδιαίτερα, βάλτε τα σε σειρά και κολλήστε τα στη Βάση.  Μην αφιερώσετε περισσότερο από 10 λεπτά στη διαδικασία ώστε να παρακάμψετε τις ορθολογικές σκέψεις.

-Παρατηρήστε τη μαντάλα σας από όλες τις οπτικές. Είναι ένα αυτό-πορτραίτο που βγαίνει από το ασυνείδητο.

Ποια είναι η ιστορία που αφηγείται η μαντάλα σας;

-Τι ξεχωρίζει στη μαντάλα σας; Ένα σχήμα; Η σχέση μεταξύ σχημάτων; Χρώματα; Η γενική εντύπωση; Να θυμάστε ότι η πρώτη σκέψη, είναι συνήθως η καλύτερη.

-Χωρίς να εκλογικέψετε τη διαδικασία, γράψτε γρήγορα 5 λέξεις που σας έρχονται στο μυαλό. Όταν δουλεύουμε γρήγορα, ελευθερώνεται η φαντασία, η φωνή της διαίσθησης.

-Ποια λέξη φέρει την περισσότερη ενέργεια για εσάς; Ή ποια δυο στοιχεία φαίνεται να αντιτίθενται μεταξύ τους ή βρίσκονται σε διάλογο;

-Μπορείτε να προχωρήσετε ακόμα περισσότερο τη διαδικασία, ξεκινώντας από αυτήν την πρώτη λέξη και συνεχίζοντας το γράψιμο για 5 λεπτά, ακολουθώντας τις λέξεις όπου αυτές σας οδηγούν. Αυτό επιτρέπει τη λεκτική νοημοσύνη σας να μεταδώσει την κινητική αλήθεια που περιέχει η μαντάλα σας.

-Διαβάστε τις λέξεις φωναχτά στον εαυτό σας. Τι αποκαλύπτει το γράψιμο σε πρακτικό επίπεδο; Υπάρχει σ’αυτό  καθοδήγηση, για ό, τι χρειάζεστε περισσότερο στη ζωή σας αυτή τη στιγμή;

Οι μαντάλες βρίσκονται παντού. Αναζητήστε τες από σήμερα στη ζωή σας!

Πηγή: http://www.the-open-mind.com/tell-the-visual-story-of-your-deep-self-make-a-mandala/

ΚΩΠΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΣΤΗ ΓΗ ΤΟΥ ΤΩΡΑ

Σήμερα, τόσα πολλά χρόνια αργότερα,
θα βγάλουμε έξω τα ψηλά καράβια
γιατί οι σκοπιές των ιστών τους είναι οι ψηλότερες
και μπορούμε να δούμε πιο μακριά από εκεί…
Θυμίζουμε στον εαυτό μας πως το σήμερα είναι σήμερα,
όχι το ατέρμονο θέατρο «εκείνης της μέρας»,
η ίδια μέρα, ξανά και ξανά, για χρόνια-
σήμερα είναι μόνο σήμερα.
Έτσι λέω στο παιδί μου,
που έχασε το παιδί του, το παιδί μας.
Σήμερα είναι σήμερα, λέω στο παιδί μου
που έχασε το παιδί του, που μετά από 943 χρόνια
κατά τα οποία έχασα το πολύτιμο παιδί μου,
και το παιδί του παιδιού μου,
γύρισε επιτέλους
κι εγώ, στο σκάφος της μητρότητας,
περιμένοντας μέσα στη δική μου κατάσταση πνιγμού,
ξεσηκώθηκα σε ένα φούσκωμα της χαράς, και μόνο.

Σήμερα είναι σήμερα,
ας σκαρφαλώσουμε στις σκοπιές των ιστών
και ας δούμε τι καινούριο μπορεί να ειδωθεί
και ας μη γυρίσουμε πίσω-
όχι σήμερα, να μη σταθούμε άλλο στην πρύμνη
και να πάψουμε να κοιτάζουμε μέσα από υγρά μάτια τα στεφάνια των λουλουδιών
και να καβαλάμε τα φουσκωμένα κύματα πάνω και κάτω..

Όχι, μόνο για σήμερα
ας κοιτάξουμε την πλώρη,
ας αφήσουμε τα κατάρτια, που κάποτε ήταν δέντρα, να μας οδηγήσουν εμπρός
ας απλώς ακολουθήσουμε τα ψηλά δέντρα που κατοικούνται ακόμα
από τα μεγάλα πνεύματα που έζησαν σ’ αυτά
όταν είχαν τις ρίζες τους.
Όπως κι εμείς, ξεριζώθηκαν κι αυτά,
θανατώθηκαν και έπειτα ξαναγύρισαν
με άλλη χρήση από την πρώτη που γνώριζαν καλά.

Πάρθηκαν χωρίς τη θέλησή τους κι αυτά,
αναγκάστηκαν να επιβλέπουν ένα μεγάλο ταξίδι,
και να το οδηγούν, βοηθώντας το να είναι κάτι
που έχει σημασία για πολλούς...

Εμείς, μπορούμε να είμαστε όπως αυτά-
ας ακολουθήσουμε τα κατάρτια που κάποτε ήταν δέντρα
όπως ακολουθούμε τους αγγέλους που είναι ακόμα και άνθρωποι.
Ας ακολουθήσουμε
ώσπου να βρούμε ήσυχα νερά
εκεί στην ατόλλη,
ας ρίξουμε τις λέμβους
και ας χρησιμοποιήσουμε τα οστά και το αίμα μας
για να κωπηλατήσουμε προς τη στεριά-
και στην είσοδο,
ας αφήσουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί, στην ειρήνη,
σε αυτό το ήσυχο λατομείο,
προσπαθώντας να μην ονειρευόμαστε για ό,τι θα μπορούσε
να είχε γίνει,
αλλά να γράψουμε στο νερό με τις άκρες των κουπιών
για την ομορφιά της ζωής
που θα μπορούσε ακόμα να έρθει
Και παρακαλώ, πάνω απ’ όλα
οι άγγελοι από την πλώρη να χαμογελούν
εδώ κάτω, τα γιατρικά τους
πάνω απ’ όλους.

Αυτό έρχεται με αγάπη,
dr.e

Από την τελευταία ανάρτηση της Dr. Clarissa Pinkola Estes, η οποία απευθύνεται σε όσους βιώνουν την απώλεια και πενθούν.
Ολόκληρη η ανάρτηση στα αγγλικά εδώ, μέσω του facebook:  https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=10152849992458635&id=29996683634&substory_index=0

Vespers (Εσπερινός), Lisa Gerrard