Αν το σώμα μιλούσε

Το σώμα είναι μια εκπληκτική συσκευή επικοινωνίας. Αν είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε, το σώμα μας ευθυγραμμίζεται με τη σοφία της ψυχής για να μας δείξει τους τομείς της ζωής μας που πρέπει να καθαριστούν και να γιατρευτούν. Αν κι αυτό μοιάζει με  “new age” αντίληψη, στην πραγματικότητα είναι το  θεμέλιο των αρχαιότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων του κόσμου : της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής (Π.Κ.Ι.) και της ινδικής αγιουρβέδα.

Σύμφωνα με την ιατρική της αγιουρβέδα υπάρχουν εννέα “rasas” , δηλαδή εννέα βασικά συναισθήματα, των οποίων η ισορροπία στο σώμα, θα  καθορίσουν τελικά την υγεία και ευημερία του. Ομοίως, μια από τις βασικές αρχές της παραδοσιακής κινέζικης ιατρικής είναι ότι αν φροντίζονται μόνο οι σωματικές παθήσεις του ατόμου, αυτές θα επιστρέψουν στην περίπτωση που η υποκείμενη νοητική ή συναισθηματική κατάσταση δεν αντιμετωπιστεί.

Η δυτική επιστήμη επιβεβαιώνει επιτέλους αυτήν την αρχαία γνώση, ότι δηλαδή το σώμα μας διαθέτει μια ευφυΐα που πάει πέρα από την ορθολογική σκέψη. Ο Dr Michael Gershon, καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, ανακάλυψε ότι η κοιλιακή χώρα κρύβει έναν πραγματικό εγκέφαλο. Στο βιβλίο του «The Second Brain” (Ο Δεύτερος Εγκέφαλος) εξηγεί  ότι οι επιστήμονες αναγνωρίζουν πλέον το δίκτυο των νευρώνων  που υπάρχουν κατά μήκος του γαστρεντερικού σωλήνα, ως ανεξάρτητο εγκέφαλο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί  ένα νέο πεδίο της ιατρικής, τη νευρογαστρεντερολογία.

Ο Philip Shepherd, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα την έρευνα του Gershon κι εξηγεί: « αν η κρανιακή σκέψη μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τον κόσμο, η σκέψη που συντελείται στην κοιλιά μας ενώνει μ’ αυτόν. Αν ο κρανιακός εγκέφαλος πιστεύει ότι περιβάλλεται από έναν αναγνωρίσιμο κόσμο που μπορεί να ελεγχθεί, ο εγκέφαλος στην κοιλιά μας είναι σε επαφή με το μυστήριο του κόσμου».  Με άλλα λόγια, το να ακούμε το σώμα μας, δεν είναι απλά μια πρακτική άσκηση, αλλά μια βαθειά πνευματική πρακτική που μας φέρνει αντιμέτωπους με το γεγονός ότι είμαστε κάτι περισσότερο από βιολογικές οντότητες.

Η Louise Hays ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που παρουσίασαν συστηματικά τη σχέση μεταξύ σωματικών παθήσεων και συναισθηματικής ή/και πνευματικής ασθένειας σε δυτικό ακροατήριο το 1976.  Υποστήριξε ότι ορισμένα συναισθήματα συνδέονται με τα φυσικά μέρη του σώματος. Για παράδειγμα: ο ανεπίλυτος θυμός αποθηκεύεται στο συκώτι μας, το άγχος στους πνεύμονες, ο φόβος στα νεφρά μας και τα αποτελέσματα αυτά ανταποκρίνονται άμεσα με τις συνδέσεις που κάνει η Π.Κ.Ι. μεταξύ των οργάνων και τα αντίστοιχα συναισθήματα.

Οι Κινέζοι κατάλαβαν την επίδραση των συναισθημάτων στο σώμα πριν πολλά χρόνια.  Το όφελος από την κατανόηση αυτών των δεσμών είναι ότι μπορούμε να ανακαλύψουμε ποιο κομμάτι της ψυχής μας πρέπει να θεραπεύσουμε «ακούγοντας» το σημείο στο σώμα μας που έχει χάσει την ισορροπία του.

Δυστυχώς, πολλοί από εμάς προτιμούν να φιμώσουν  τα μηνύματα του σώματος με τη χρήση παυσίπονων, ή άλλων φαρμάκων που ελέγχουν τη διάθεσή μας και που τελικά μπλοκάρουν την ικανότητά του να επικοινωνεί μαζί μας. Πόσο θα άλλαζε η ζωή σας, αν την επόμενη φορά που θα μπείτε στον πειρασμό να καλύψετε τα συμπτώματά σας, αναρωτηθείτε αντ’ αυτού: «τι προσπαθεί να μου πει το σώμα μου;», «ποια αλήθεια προσπαθώ να αποφύγω;», «σε ποιο κομμάτι της ζωής μου έχω χάσει την ισορροπία;»

Υπάρχει κάτι το μεγαλειώδες στην αποδοχή αυτής της φιλοσοφίας. Μας δίνει την ευκαιρία να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και τελικά να αλλάξουμε τη ζωή μας. Σε άλλο επίπεδο, μας προσκαλεί να δούμε το σώμα μας όχι απλά σαν μια μηχανή που χρειάζεται συντήρηση κι επισκευή, που ναρκώνεται και φιμώνεται. Αντ ‘αυτού  μπορούμε να δούμε το σώμα ως μια συσκευή ευαίσθητης επικοινωνίας που μας δίνει την ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε τον πόνο σαν ψίθυρο των βαθύτερων επιθυμιών την ψυχής. Ακούστε το!

Πηγή: http://www.yogitimes.com/article/listen-our-body-natural-heal-emotions-ayurveda

Τεκνοποίηση, Ναι ή Όχι;
(μέρος Α’)

Δεν ήθελα ποτέ μου παιδιά. Και ξαφνικά, πριν μερικά χρόνια, κατάλαβα γιατί άλλοι θέλουν. Μπορώ πλέον να δω ότι και οι δύο επιλογές μπορεί να έχουν οφέλη, αλλά εμπεριέχουν  και γκρίνια, αμφιβολίες και απογοήτευση, ανεξάρτητα από το τι θα κάνεις. Απλά συμβαίνει να μην ακούμε –και ειδικά τους γονείς- να μιλούν γι’ αυτές, κυρίως επειδή δε θέλουν να διασκεδάσουν την ιδέα ότι η ζωή τους θα ήταν καλύτερη αν είχαν αποφασίσει διαφορετικά, δεδομένου ότι η απόφαση είναι τεράστια και γιατί οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι  η επιλογή τους είναι η μοναδική και η καλύτερη που έχουν κάνει.

Από νεαρή ηλικία, συνειδητοποιώντας ότι όλοι θα πεθάνουμε έτσι κι αλλιώς, πίστευα ότι η απόκτηση παιδιών είναι μια ηλιθιότητα. Η γνώση αυτού του γεγονότος, χωρίς να γνωρίζεις πραγματικά ποιος είναι ο σκοπός της ζωής, αλλά και χωρίς οι γονείς σου να μπορούν να σε καθησυχάσουν για τη σημασία της ύπαρξής σου – αν και παρ’όλ’ αυτά σε έχουν σύρει μέσα σ’αυτήν- , μοιάζει σαν μια μάλλον παράξενη επιλογή για να κάνει κανείς, δεδομένου ότι η ζωή είναι πολύ σκληρή δουλειά. Κοστίζει ακριβά και είναι αναγκαία η διαρκής συντήρηση.  Γιατί ποια είναι τελικά η πραγματική διασκέδαση στη ζωή; Εκτός αν κάποιος πιστεύει σοβαρά ότι το σεξ και οι σοκολάτες αρκούν για να αναπληρώσουν όλα τα παραπάνω.

Και μετά, κοιτώντας κανείς τις ζωές των γονιών, αναρωτιέται για ποιο λόγο παίρνει κάποιος την απόφαση να κάνει παιδιά.  Γιατί οι αδικίες της πατρότητας μοιάζουν τεράστιες: δεν ξέρεις αν τα παιδιά σου θα σε ευχαριστήσουν γι’αυτά που τους έδωσες, μπορεί να μην υιοθετήσουν την κοσμοθεωρία σου, είσαι οικονομικά σκλαβωμένος για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου, όντας κολλημένος σε δουλειές που διαφορετικά δε θα έκανες και μάλιστα είσαι υποχρεωμένος να παραμείνεις σ’αυτές για χρόνια. Και τέλος, πώς δείχνεις αρκετή προσοχή στο σύντροφό σου, από τη στιγμή που αυτός ο καινούριος αβοήθητος τύραννος εγκαθίσταται στη ζωή σου;

Και το παιδί αυτό το αγαπάς περισσότερο από οποιονδήποτε έχεις γνωρίσει ποτέ, σα να βιώνεις την αγάπη με έναν εντελώς νέο τρόπο που δεν είχες συνειδητοποιήσει καν ότι υπάρχει. Και όμως δεν υπάρχει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ που μπορείς να κάνεις για να το προστατεύσεις απ’ όσα πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, στο οποίο τελικά θα σε εγκαταλείψει. Όπως και να το δεις, δεν πρόκειται για την καλύτερη δυνατή επιλογή.

Και  αντίθετα απ’ ό, τι λένε, δεν πρόκειται για κάποια ορμονική αναλαμπή. Οι άνθρωποι στην αναπαραγωγική και μετά-αναπαραγωγική ηλικία δεν έχουν ποτέ, τα  οποιαδήποτε γονικά ένστικτα. Και πιστεύω πως ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι η απόφαση τελικά να μην κάνεις παιδί, είναι παρόμοια με την απόφαση να κάνεις, και αφορά την επιθυμία του καθενός να κάνει τη διαφορά, πέρα από τον εαυτό του,  στον κόσμο και στο μέλλον των εν ζωή πλασμάτων  συνολικά.

Στο παρελθόν ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν μέσω της απόκτησης παιδιών κυρίως γιατί οι συνθήκες ήταν κατάλληλες για όλους για να τεκνοποιήσουν. Τώρα, που υπάρχουν σοβαρά προβλήματα, νομίζω πως είναι απολύτως λογικό τα ένστικτα  κάποιων ανθρώπων να επαναπροσδιορίζονται και αναρωτιέμαι αν αυτό πρόκειται για κάποιο βιολογικό φαινόμενο. Γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να αισθάνονται ότι είναι καλύτερα να εστιάσουν την ενέργειά τους και τις προσπάθειές τους σε κάποιον άλλον τομέα, παρά να αναθρέψουν παιδιά. Αλλά ακόμα και αν το βιώνουν σαν ορμονικό κάλεσμα, δεν είναι σαφές περί τίνος πρόκειται.

Θα μπορούσε για παράδειγμα να εκδηλωθεί σαν ένα ξαφνικό αίσθημα κατάθλιψης, σαν μια αίσθηση ότι ο κόσμος έχασε λίγο από το χρώμα του, ή τα πράγματα που σε  ενδιέφεραν πριν να μην έχουν πλέον τόση σημασία. Να αισθάνεσαι δηλαδή σαν να έχει λήξη η  παλιά σου ταυτότητα.  Βέβαια όλα αυτά συμβαίνουν και όταν μεταβαίνει κανείς στην εφηβεία, αλλά δεν είσαι πλέον παιδί. Δε σε ενδιαφέρει τι πιστεύουν πλέον οι γονείς σου. Τους αγαπάς, αλλά η ακτίνα εστίασης έχει προχωρήσει και σε ενδιαφέρει περισσότερο η άποψη των ατόμων της γενιάς σου, γιατί αυτό είναι το σύνολο από το οποίο πρόκειται να επιλέξεις σύντροφο και θα σε βοηθήσει ώστε να συνεχίσουν τα γονίδιά σου.  Γιατί αυτό είναι το μοναδικό μέλημα της ζωής, η δημιουργία περισσότερης.

Πιστεύω ότι αυτό είναι που βιώνουν ορισμένοι άντρες με τη την κρίση μέσης ηλικίας, είτε έχουν παιδιά είτε όχι. Οι άντρες είναι γόνιμοι για όλη τους τη ζωή, έτσι σπρώχνονται και καθοδηγούνται από τις ορμόνες να κάνουν ίσως πράγματα, τα οποία λογικά δε θέλουν να κάνουν. Ο τρόπος που λειτουργεί ο εγκέφαλος για να μας υποδείξει τι θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, μοιάζει με διάβασμα των προηγούμενων εμπειριών της ζωής και σε κάνει να λαχταράς για πράγματα που τότε όριζες ως σχετικά με αυτές. Έτσι αν πρόκειται να σε κάνει  να αποκτήσεις ένα παιδί, θα σε κάνει να λαχταρήσεις την παιδική σου ηλικία εγκαθιστώντας την κατάθλιψη και τη νοσταλγία σαν γενικό συναίσθημα.  

Είναι για παράδειγμα σύνηθες, στους άντρες με κρίση μέσης ηλικίας να τους λείπει η μαμά τους. Τους λείπει που ήταν οι ίδιοι παιδιά και τους λείπει η παιδική ηλικία των δικών τους παιδιών που πλέον έχουν μεγαλώσει , και εύχονται να το ξανάκαναν όλο από την αρχή. Ίσως αυτό είναι όντως ένα ένστικτο που σου υποδεικνύει να κάνεις κι άλλα παιδιά, αλλά επειδή αυτό συμβαίνει, δε σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις κι όλας.

Τώρα που υπάρχουν τόσα πολλά και σοβαρά προβλήματα στον κόσμο, υπάρχει πραγματικά κάποια δικαιολογία για να κάνει κανείς παιδιά; Αν κάποιος έχει όντως γονικό ένστικτο μπορεί να υιοθετήσει. Υπάρχουν τόσα παιδιά που χρειάζονται ένα σπίτι και βρίσκονται ήδη εδώ. Από την άλλη, δεν ξέρουμε ποιο είναι πραγματικά το νόημα της ζωής. Πρόκειται για ένα ταξίδι χωρίς πινακίδες, χωρίς χάρτες και οδηγούς πλοήγησης, σε ένα τοπίο για το οποίο δεν ξέρουμε τίποτα. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει θεός, δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε. Οπότε ποιο το νόημα να διαιωνίσουμε τα γονίδιά μας όταν το μέλλον μπορεί να είναι απλά επιστημονική φαντασία;

Η μόνη πυξίδα που έχει κανείς ΣΙΓΟΥΡΑ είναι η αγάπη. Αυτή είναι το πράσινο φως. Τα ένστικτά σου που σου υποδεικνύουν τι θέλεις να κάνεις, έχουν σφυρηλατηθεί για εκατομμύρια χρόνια και ΙΣΩΣ θα πρέπει να τα ακολουθήσεις.  Κι αν σε πνευματικό επίπεδο σκέφτεσαι ότι υπάρχει ένα μεγαλύτερο νόημα σε όλο αυτό, στο οποίο είσαι μέρος ΙΣΩΣ θα έπρεπε να υπακούσεις. Και αν το ένστικτο κάποιων ανθρώπων είναι να μην αποκτήσουν παιδιά, αλλά να εστιάσουν στο να κάνουν τον κόσμο καλύτερο, ΙΣΩΣ αυτή να είναι η σωστή επιλογή. Κι αν είσαι άθεος και πιστεύεις ότι διαθέτεις κάποια πνευματική αυτονομία, ΙΣΩΣ να πιστεύεις ότι είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μέσω της εξέλιξης με τρόπο ώστε να νιώθουμε ικανοποίηση κάνοντας συγκεκριμένα πράγματα, όπως το να αποκτούμε παιδιά. Για να κατανοήσουμε λοιπόν το πλήρες φάσμα της ανθρώπινης εμπειρίας, πρέπει κανείς να  διερευνήσει το πανόραμα της δυνατής δραστηριότητας.

Αν σε ενδιαφέρει το μέλλον του ανθρώπινου είδους, υπάρχει το επιχείρημα ότι  επενδύεις σε προσωπική δουλειά ώστε να φέρεις στον κόσμο μερικά καλοαναθρεμμένα και συναισθηματικά ευφυή παιδιά, τα οποία στη συνέχεια θα κάνουν τον κόσμο καλύτερο αφού πεθάνεις.  Αλλά αν δούμε τις σχετικές έρευνες, οι άνθρωποι με υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης είναι πιο πιθανό να παραμείνουν άτεκνοι, γι’αυτό και υπάρχει η γενική αντίληψη ότι η νοημοσύνη του πληθυσμού θα μειωθεί.

Όταν μελετά κανείς περί τίνος πρόκειται  το θέμα της πατρότητας, μοιάζει σα να πρέπει να προετοιμάσεις τον εαυτό σου για τη μεγαλύτερη αποτυχία της ζωής σου, αλλά και για το μεγαλύτερο θρίαμβο αντίστοιχα. Μοιάζει με το πιο δύσκολο, το πιο τιμωρητέο, το πιο σπαρακτικό μάθημα που έχεις επιχειρήσει να πάρεις ποτέ. Κι ενώ οι άνθρωποι το κάνουν γιατί «θα τους ολοκληρώσει», στην πραγματικότητα φαίνεται να συμβάλλει ακριβώς στο αντίθετο: για το υπόλοιπο της ζωής σου θα είσαι κομματιασμένος και θα υπάρχεις σε περισσότερα από ένα μέρη. Τα παιδιά σου είναι εσύ, αλλά και δεν είναι. Προχωρούν μόνα τους και ζούνε τη ζωή τους. 

Και υπάρχουν κι εκείνοι που θα σου πουν να κάνεις παιδιά γιατί  αλλιώς θα είσαι μόνος σου όταν γεράσεις, στάση άκρως εγωιστική, η οποία πιθανότατα να είναι αυτή που θα σε καταδικάσει σε μοναξιά γιατί τα παιδιά σου δεν είναι υποχρεωμένα να σε σέβονται ως γονέα ή να σέβονται την πατρότητα, αλλά να εξελιχθούν περισσότερο σε εκείνους τους άτεκνους ανθρώπους που επενδύουν στο μέλλον προσπαθώντας να το κάνουν καλύτερο.

Υπάρχει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που απλά φροντίζουν την οικογένειά τους ως μονάδα και δεν έχουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τον υπόλοιπο κόσμο, και δε μοιάζει να βλέπουν τον αντίκτυπο που θα έχει αυτή η στάση στο μέλλον των παιδιών τους. Αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν παράσιτα.

Είτε έχεις παιδιά είτε όχι, υπάρχει μια βαθύτερη γνώση για το πώς να διατηρηθεί η ροή ώστε να βελτιώνεται η ζωή. Στο πέρασμα της ιστορίας πέθαναν πολλοί άνθρωποι αγωνιζόμενοι για την ελευθερία και τα δικαιώματα και την ποιότητα ζωής που απολαμβάνουμε σήμερα. Και είναι τόσοι πολλοί σήμερα εκείνοι που απλά απολαμβάνουν κούφιες επιφανειακές ανέσεις σκεπτόμενοι «όλα καλά», και υπνοβατούν σε μια ηθική και τεχνολογική δυστοπία, στερούμενοι οποιουδήποτε είδους σοφίας, που θα μας κοστίσει αυτό για το οποίο νοιαζόμαστε περισσότερο, τους απογόνους μας. Οι επόμενες γενιές πρόκειται να συνθλιβούν κάτω από το βάρος της ανευθυνότητας και της αδιαφορίας του σημερινού μέσου όρου και θα υποφέρουν εξαιτίας μιας εγωιστικής, υβριστικής αντίληψης ότι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν ακριβώς ό, τι τους κάνει χαρούμενους κι ό,τι τους δίνει ευχαρίστηση.

Και τι γίνεται αν τελικά δεν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε «κληρονομιά». Βάση της θεωρίας των χορδών, της φυσικής, η ιδέα δηλαδή των πολλών κόσμων διατείνεται ότι η παρούσα στιγμή διακλαδώνεται σε ένα σχεδόν άπειρο αριθμό πιθανών επόμενων στιγμών και η συνείδησή μας με κάποιον τρόπο επιλέγει μία απ’ όλες και μας ωθεί σε ένα μεγαλύτερο δίκτυο δυνατοτήτων. Πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε έναν σχεδόν άπειρο αριθμό διαφορετικών «κληρονομιών» , οι οποίες θα μπορούσαν να προκύψουν από εκεί όπου εσείς σταματήσατε.

Για παράδειγμα, σε κάποιο μέλλον, μετά το θάνατό σας θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να κλωνοποιηθείτε για να συνεχίσετε. Σε άλλο μέλλον ο κόσμος θα είναι ένα τρομερό μέρος όπου δε θα θέλατε να μεγαλώνουν τα παιδιά σας,  και σε άλλο μέλλον θα είναι ένα υπέροχο μέρος  και θα ναι κρίμα που δεν κάνατε παιδιά. Αλλά δε γνωρίζουμε το νόημα από τίποτα και το μόνο πραγματικά απτό είναι η αγάπη και τα ένστικτά μας και αυτό μάλλον είναι η καλύτερη δυνατή κατευθυντήρια σήμανση που υπάρχει.

Γι’αυτό  και αξίζει να σκεφτούμε αυτά τα αγέννητα παιδιά και να κάνουμε το σωστό πράγμα γι’ αυτά. Κι αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, πρέπει να παραδεχτούμε ότι επενδύουμε πολύ στον εαυτό μας κι αυτό θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα, γιατί είμαστε τόσο απορροφημένοι από τις δικές μας πράξεις που δύσκολα θα εγκαταλείψουμε τη συνήθεια αυτή.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η πατρότητα αφορά την ολοκλήρωση και την άνεση, αλλά αποδεικνύεται ότι πρόκειται μάλλον για δυσφορία, και η «χαρά» αφορά την πνευματική ανάπτυξη που προκύπτει από τη δυσφορία αυτή. Οι άνθρωποι φαίνεται να ανακαλύπτουν έναν αλτρουισμό που δεν ήξεραν  ότι υπάρχει.  Και αισθάνονται υποχρεωτικά και για πρώτη φορά, αυτό που ονομάζεται «αλυσίδα της ύπαρξης». Γιατί ο αλτρουισμός δεν είναι πραγματικός μια που έχουν επενδύσει γενετικά σε ένα άλλο άτομο. Έτσι αγανακτώ με τους γονείς που ενοχοποιούν τα παιδιά τους λέγοντας «έδωσα τα πάντα για ‘σένα», όταν στην πραγματικότητα τα παιδιά σου, σου κάνουν μια μεγάλη χάρη, όντας οι πρεσβευτές των γονιδίων σου και αυτοί που θα σε εκπροσωπήσουν στο μέλλον.

Αλλά το αίσθημα της παρουσίας κάποιου που είναι στην πραγματικότητα εσύ, σε μια ξεχωριστή συνείδηση ενός άλλου ανθρώπου, είναι μια εμπειρία που σου επιτρέπει να συλλάβεις με έναν τρόπο που δε μπορούσες να δεις πριν, το νόημα της ζωής: τη συνδεσιμότητα. Είμαστε όλοι ενωμένοι και είμαστε όλοι επενδύσεις για το μέλλον.

Αυτό φαίνεται μια συναρπαστική ιδέα και αποδεικνύει ότι υπάρχουν αρκετά καλοί λόγοι  στη ζωή για να τη μεταβιβάσουμε. Ωστόσο, αν γνωρίζεις ήδη γι’αυτήν τη ριμάδα αλυσίδα της ύπαρξης γιατί να κάνεις παιδιά και να μην απολαύσεις τα οφέλη του να είσαι άτεκνος; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συναίσθηση ότι υπάρχουν κι άλλα πλάσματα που αισθάνονται με τον ίδιο τρόπο που αισθανόμαστε κι εμείς. Το ξέρουν ήδη και αυτό που θα ήταν πιο ικανοποιητικό είναι να καταστήσουν τη ζωή καλύτερη για τους άλλους ανθρώπους, πράγμα το οποίο μοιάζει πολύ με το να κάνεις παιδιά. Είναι κι αυτό σα να επιθυμείς να φέρεις κάτι στον κόσμο πέρα από τον εαυτό σου. Και για πολλούς ανθρώπους αυτό σημαίνει να αφιερώσουν τη ζωή τους στο να βελτιώσουν τα πράγματα, παρά να θέσουν σε κίνδυνο αυτή τους την ικανότητα φέρνοντας στον κόσμο άλλον έναν άνθρωπο, για τον οποίο δε θα είχαν πλέον καμία δυνατότητα να βελτιώσουν το μέλλον του.

Ελεύθερη απόδοση από το βίντεο της Kerry McCarpet

Είναι οι γυναίκες ελαττωματικές; 

(β' μέρος)

Μετά τη γέννηση του παιδιού, η παύση του μηνιαίου βάσανου της περιόδου και των πόνων της, έρχεται σαν δώρο. Και ακριβώς έτσι έβλεπαν οι γυναίκες την εμμηνόπαυση, σαν δώρο. Μια μετάβαση που εξελικτικά θα έπρεπε να είναι απελευθερωτική και εύκολη, έχει μετατραπεί σε μια γιρλάντα από ενοχλητικά  συμπτώματα, πόνο και κίνδυνο.  Εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, συναισθηματικές εκρήξεις, αιμορραγία, αυξημένος κίνδυνος του καρκίνου και μπόνους το μαράζωμα των γεννητικών μας οργάνων. Και εδώ τίθεται και πάλι το ερώτημα, πώς η ιατρική κοινότητα επιχειρεί να μας γλιτώσει από τα δεινά μας; Με περισσότερες ορμόνες ή μια χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης των αναπαραγωγικών μας οργάνων.

Αντί να προσπαθήσουν να βοηθήσουν τις γυναίκες με τη μετάβαση στην εμμηνόπαυση, οι γιατροί προσπαθούν να αντιστρέψουν την εμμηνόπαυση με εξωγενή οιστρογόνα και προγεστερόνη. Ενίοτε επαναφέρουν ακόμα και την περίοδό τους.

Και φαντάζομαι ότι απ’όλα όσα θα ήθελε να κάνει μια γυναίκα στα 60 της, το να έχει την περίοδό της , δεν είναι ένα απ’ αυτά. Αλλά με την ορμονική θεραπεία οι εξάψεις φεύγουν, δε συμπεριφέρεστε σαν τρελή και τα γεννητικά σας όργανα έχουν αναγνωρίσιμη μορφή. Τη στιγμή ωστόσο που θα αποφασίσετε να σταματήσετε τις ορμόνες, τα συμπτώματα θα επιστρέψουν, και η αναστολή των συμπτωμάτων αυτών συχνά έχει ένα κόστος που είναι εξαιρετικά σημαντικό: καρκίνος.

Ορμονική έκθεση μακρά σε διάρκεια και υψηλή σε ποσότητα, ισούται με ορμονικά ευαίσθητους καρκίνους. Ο καρκίνος του μαστού, του ενδομητρίου, των ωοθηκών, της μήτρας είναι υψηλότεροι σε ποσοστά εμφάνισης σε γυναίκες που υπόκεινται σε θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης, ανεξάρτητα αν ο γιατρός σας θυμήθηκε ή όχι να το αναφέρει στο ραντεβού σας.

Η παρατεταμένη έκθεση σε οιστρογόνα, ανεξάρτητα από την πηγή, είναι ένα μονοπάτι με αμφιλεγόμενη διαδρομή και αυξημένο τον κίνδυνο του καρκίνου. Γι’ αυτό και θα πει κάποιος ότι είναι τόσο σημαντικό να κάνουμε κάθε χρόνο μαστογραφία, σωστά;  Η μαστογραφία σώζει ζωές, σωστά; Ε, λοιπόν φαίνεται πως δεν είναι έτσι ακριβώς. 

Οι μαστογραφίες δεν είναι αποτελεσματικές στον αξιόπιστο εντοπισμό των ταχέως αναπτυσσόμενων επιθετικών καρκίνων του μαστού.  Αυτό το οποίο κάνουν καλά οι μαστογραφίες είναι να εντοπίζουν  μη επικίνδυνους όγκους με το όνομα «μη διηθητικό πορογενές καρκίνωμα» (ductal carcinoma in situ), οι οποίοι  στη συνέχεια αντιμετωπίζονται σαν να ήταν επικίνδυνος καρκίνος.

Στην πραγματικότητα οι μαστογραφίες δεν «προλαμβάνουν» τον καρκίνο του μαστού. Ωστόσο, περιλαμβάνουν ακτινοβολία και ακραία συμπίεση ιστών, συμπεριλαμβανομένων και των καλοήθη όγκων, τα οποία αμφότερα μπορεί να οδηγήσουν σε πραγματικά θανατηφόρο καρκίνο.

Εύλογη απορία  το γιατί οι μαστογραφίες όντας τόσο αναποτελεσματικές σχετίζονται με υψηλά ποσοστά επιζώντων από καρκίνο του μαστού. Ο λόγος είναι γιατί όταν μια γυναίκα έχει διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού, αλλά στην πραγματικότητα έχει μόνο «μη διηθητικό πορογενές καρκίνωμα», αντιμετωπίζεται σαν καρκινοπαθής.  Μόλις αυτή «απαλλαγεί» από τον καρκίνο, από τον οποίο ποτέ πραγματικά δεν έπασχε, και δεν πεθάνει από καρκίνο του μαστού τα επόμενα 5 χρόνια, γίνεται μια «επιζών» που «σώθηκε η ζωή της». Αυτό ισχύει για όλους τους ασθενείς με καρκίνου του μαστού, ακόμα και γι’αυτούς που όντως έπασχαν: αν επιζήσουν για 5 χρόνια και μια μέρα θεωρούνται “success story”, αν πεθάνουν μετά από 5 χρόνια και μια μέρα, εξακολουθούν να θεωρούνται «επιζώντες». 

Πράγμα που οδηγεί σε ένα δυνητικά πιο κρίσιμο ερώτημα : πώς γίνεται να μην έχουν επιπτώσεις οι γιατροί και οι οργανώσεις μετά απ’ αυτό; Η σύντομη απάντηση είναι «το ανενημέρωτο κοινό και τα χρήματα».

Ακόμα και στις περιπτώσεις των γυναικών με τα γονίδια BRCA1 και 2, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς άσπρα ή μαύρα. Τα ποσοστά των καθαρά γενετικών καρκίνων του μαστού υπολογίζονται περίπου στο 2% των περιπτώσεων.  Είναι πιθανότερο να σε σκοτώσει το junkfood,  παρά τα γονίδιά σου.

Οι γυναίκες πεθαίνουν σαν τις μύγες από τον καρκίνο τα τελευταία λιγότερο από 100 χρόνια. Τα γονίδιά μας δεν έχουν αλλάξει από τότε. Αυτό που άλλαξε είναι το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και οι διατροφικές μας συνήθειες.  Δεν παθαίνουμε καρκίνο μόνο και μόνο γιατί τα γονίδιά μας είναι ελαττωματικά, αλλά γιατί δεν κάνουμε υγιεινές επιλογές.

Μας έχουν εξαπατήσει και το πράγμα δεν τελειώνει με τον καρκίνο γιατί όσα χρήματα κι αν τους αποφέρει ο καρκινοπαθής, μπορούν να βγάλουν ακόμα περισσότερα από κόκκαλα που καταρρέουν..

Όταν μια γυναίκα γεννάει ένα παιδί είναι εντελώς φυσικό να χάσει οστική μάζα.  Και βέβαια αποδεικνύεται πως είναι αρκετά εύκολο να αναδειχθεί μια φυσική διαδικασία σε ασθένεια: οστεοπόρωση, ο "σιωπηλός δολοφόνος".

Το σώμα σου είναι τόσο λάθος φτιαγμένο που, παρά τις 3 συνιστώμενες μερίδες από γάλα αγελάδας που καταναλώνεις ημερησίως, τα οστά σου διαβρώνονται. Οι γιατροί  ισχυρίζονται ότι η απάντηση στην οστεοπόρωση δε βρίσκεται στην καλύτερη διατροφή, σε περισσότερη σωματική άσκηση και δυνατότερους μύες. Όχι, η απάντηση βρίσκεται στον φαρμακοποιό σου.

Υπάρχουν φαρμακευτικές αγωγές για την οστεοπόρωση, οι οποίες επιβραδύνουν  τη φυσική  διάβρωση  των οστών, η οποία όμως είναι μια απαραίτητη διαδικασία καθώς η καταστροφή της οστικής μάζας ενεργοποιεί τη δημιουργία νέας.  Χάρη στις αγωγές αυτές, τα οστά γίνονται πιο  συμπαγή, αλλά και πολύ αδύναμα.  Και όλοι γνωρίζουμε ότι τα αδύναμα οστά είναι επιρρεπή σε κατάγματα.

Έτσι αντί να σταματήσεις να καταναλώνεις όξινες τροφές, όπως το γάλα ζώων, υποχρεώνουν το σώμα να τραβάει αλκαλοποιητικό ασβέστιο από τα οστά και επιπλέον να καταναλώνεις φάρμακα που αυξάνουν τον κίνδυνο καταγμάτων.

Ύστερα απ’ όλα αυτά, αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν η εξέλιξη να έχει καταστήσει το μισό πληθυσμό του είδους τόσο προβληματικό που μετά βίας   μπορεί να λειτουργεί δυο εβδομάδες το μήνα, μετά βίας μπορεί να συλλάβει, να κρατήσει το μωρό ή τον εαυτό της ζωντανό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης χωρίς σημαντική ιατρική παρέμβαση, για να την καταπιεί μετά ο καρκίνος που έχει προκληθεί από τις φυσικές ορμόνες του δικού της φύλου, και στη συνέχεια να διαλυθεί κυριολεκτικά κατά τη διάρκεια και μετά την εμμηνόπαυση.

Η απάντηση φυσικά, είναι ότι η εξέλιξη δεν έχει να κάνει τίποτα μ’ αυτό το τερατώδες μπάχαλο. Η σύγχρονη κοινωνία και η σύγχρονη ιατρική ευθύνονται γι’ αυτά τα χάλια.

Υπάρχει καλύτερος τρόπος; Ναι, καταναλώστε πραγματικό φαγητό, πιείτε καθαρό νερό και αποφύγετε γιατρούς και φάρμακα.

Αναρωτιέται κανείς τι έχει συμβεί στην κοινή λογική, όταν τρέφεις συστηματικά το σώμα σου με επεξεργασμένα, μη αναγνωρίσιμα, ψευτοφαγητά και περιμένεις καλύτερο αποτέλεσμα από την κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω. Αν θέλεις να έχεις ένα υγιές σώμα, που να αισθάνεται και να λειτουργεί καλά, και όπως θα ‘πρεπε, δώσ’ του υγιές και θρεπτικό καύσιμο. Το κρέας και τα γαλακτοκομικά είναι γεμάτα κορεσμένα λίπη, πρωτεΐνες που καθιστούν όξινο το ph του σώματος, χοληστερίνη και βακτήρια.  Δεν είναι θρεπτικά, δεν είναι απαραίτητα και δεν είναι ασφαλής προς κατανάλωση τροφή.  Από την άλλη, τα φυτά είναι γεμάτα βιταμίνες, ανόργανα συστατικά, υδατάνθρακες, καθαρές πρωτεΐνες και φυτικές ίνες, όλα τα οποία συνδέονται με χαμηλότερα ποσοστά καρκίνου, αγγειακής νόσου, διαβήτη και κυρίως λιγότερες γυναικείες ορμόνες.

Μια αποκλειστικά φυτική διατροφή, μπορεί να επαναφέρει  το σώμα με φυσικό τρόπο σε ισορροπία. Η εφηβεία αναβάλλεται μέχρι κάποια λογική ηλικία, η ροή είναι ομαλή, ελαφρά και ανώδυνη, η εγκυμοσύνη καθίσταται μια εμπειρία ευχάριστη και ασφαλής  και η εμμηνόπαυση αποτελεί μια απελευθέρωση που εμφανίζεται όταν πρέπει. Τα ποσοστά κινδύνου εμφάνισης καρκίνου πέφτουν κατακόρυφα και το κόκκαλα μένουν δυνατά.

Είναι συνετό να αναφερθεί ότι πραγματικά χρήσιμο και σωτήριο είναι το τεστ ΠΑΠ, το οποίο πραγματοποιείται κάθε 3 με 5 έτη για τις γυναίκες χαμηλού κινδύνου και πιο συχνά για τις γυναίκες που είχαν προηγούμενα θετικά αποτελέσματα.

Η ενεργή επιτήρηση, η φυτοφαγική διατροφή και η διακοπή του καπνίσματος  μπορούν να καθαρίσουν τις τραχηλικές δυσπλασίες, και να αποκαταστήσουν θέματα στειρότητας, το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και άλλες ορμονικά ευαίσθητες καταστάσεις που επηρεάζουν τις νέες γυναίκες.

Στην περίοδο της εγκυμοσύνης, η αύξηση του βάρους από 6 ως 9 κιλά θεωρείται ασφαλής. Παρ’ όλο που τρώτε για δύο, για να μεγαλώσει το μωρό χρειάζεται περίπου 70 000 θερμίδες, που ισοδυναμεί με 270 επιπλέον θερμίδες την ημέρα και τα τελευταία 2 τρίμηνα μόνο, τα οποία είναι περίπου 1 ½ φλιτζάνι ρύζι ολικής την ημέρα.

Αν η εμμηνόπαυση είναι επώδυνη και δημιουργεί προβλήματα, καθαρίστε τη διατροφή σας το συντομότερο δυνατό. Ένας βελονιστής ή βοτανοθεραπευτής μπορεί να σας προμηθεύσει φυτικές λύσεις για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Αν τα συμπτώματά σας είναι πολύ έντονα, είναι ένδειξη ότι το σώμα σας έχει εκτεθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα ορμονών.

Δε γεννηθήκαμε ελαττωματικές. Ακόμα κι αν το σώμα βρίσκεται σε μια κατάσταση ανισορροπίας ή πόνου, είναι επειδή δεν του παρέχετε το σωστό καύσιμο.

Η υγεία σας είναι δική σας ευθύνη, ακόμα κι αν οι γιατροί και οι φαρμακευτικές αποδεικνύονται εντελώς ανεύθυνοι στην αντιμετώπιση των γυναικών, εξακολουθεί να είναι δική σου επιλογή να πραγματοποιήσεις τις αλλαγές που θα σου αλλάξουν τη ζωή.

Κανείς δεν πρόκειται να το κάνει για σένα και κανείς δε λέει ότι θα ‘ναι εύκολο. Από εσένα εξαρτάται να κάνεις τη δέσμευση για τον εαυτό σου, την υγεία σου και την οικογένειά σου.

Είναι οι γυναίκες ελαττωματικές; 

(α' μέρος) 

"Νους υγιής..."
το παρακάτω κείμενο απευθύνεται στις γυναίκες. Φαινομενικά μπορεί να μη σχετίζεται άμεσα με τους παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχική υγεία ή τις μεθόδους θεραπευτικής προσέγγισης, όμως ξεκινώντας από το γεγονός ότι είμαστε μια ολότητα κι όχι κομμάτια χωρίς συνοχή, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω για τα θέματα που με απασχολούν τα τελευταία 4 χρόνια που έχω αλλάξει τη διατροφή μου. Το κείμενο  είναι απομαγνητοφωνημένο και μετεφρασμένο στα ελληνικά και το δημοσιεύω με απώτερο σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση.

Η ιατρική κοινότητα φαίνεται να πιστεύει πως  οι γυναίκες έχουμε γεννηθεί κατά κάποιον τρόπο, ελαττωματικές. Στην πραγματικότητα μοιάζει να τα καταφέρνουμε τα πρώτα 9 με 10 χρόνια της ζωής μας, αλλά μετά μετατρεπόμαστε σε μια ορμονική αποθήκη που χρειάζεται ιατρική παρέμβαση.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί το γυναικείο σώμα μοιάζει να είναι τόσο λάθος φτιαγμένο, τόσο ανισόρροπο και τόσο αναποτελεσματικό σε όλη του τη ζωή;

Για αρχή, θα πρέπει να επισημάνουμε το πόσο άσχημες είναι οι διατροφικές συνήθειες της κοινωνίας μας, γεμάτη κορεσμένα λίπη, επεξεργασμένα σάκχαρα, υπερβολικές ποσότητες όξινων πρωτεϊνών και ζωικών τροφίμων φορτωμένα με ορμόνες. Η διατροφή μας είναι τόσο υψηλή σε περιεκτικότητα λιπαρών και χαμηλή σε φυτικές ίνες, που οδηγεί σε αύξηση του σωματικού βάρους, όπου ως συνέπεια, το υπερβολικό σωματικό λίπος παράγει επίσης ορμόνες. Το συκώτι μας κάνει υπερωρίες για να μεταβολίσει τις ορμόνες αυτές και να τις προωθήσει μέσω του πεπτικού συστήματος ώστε να απαλλαγούμε από αυτές. Δεδομένου όμως της έντονης έλλειψης φυτικών ινών, οι ορμόνες αυτές παραμένουν ως απόβλητα κολλημένες για μέρες στο έντερό μας, με αποτέλεσμα να απορροφώνται αναπόφευκτα πίσω στην κυκλοφορία του αίματος, επιτείνοντας την παραμονή τους στον οργανισμό.

Αυτός είναι πιθανόν ο λόγος για τον οποίο τα κορίτσια περνούν στην εφηβεία όλο και νωρίτερα. Δεν είναι ασυνήθιστο να έχουν την πρώτη τους περίοδο στην ηλικία των 8 ετών, όταν το 1950, η μέση ηλικία ήταν τα 16 χρόνια. Και μπορεί αυτό να μοιάζει σαν ατυχές γεγονός, αλλά αν αναλογιστούμε ότι οι γυναίκες φτάνουν στην εμμηνόπαυση όλο και σε μεγαλύτερη ηλικία (αντί για τις αρχές των 40 χρόνων τους, στα τέλη των 50 τους), συνειδητοποιεί κανείς ότι η δια βίου έκθεση στα οιστρογόνα είναι σημαντικά υψηλότερη για τις γυναίκες σήμερα, απ΄ό,τι ήταν 50 χρόνια πριν. Κι αν αναλογιστούμε τα περιττά υψηλά επίπεδα οιστρογόνων που βιώνουν οι γυναίκες, καταλαβαίνουμε πόσο κορεσμένη σε οιστρογόνα είναι η μέση δυτική γυναίκα σήμερα.  Τα  υψηλά αυτά επίπεδα οιστρογόνων λοιπόν, φαίνεται να είναι ο λόγος για  τον οποίο το να είσαι γυναίκα  μετατρέπεται σε ασθένεια.

Ανεξάρτητα από το αν η περίοδος μας θα εμφανιστεί νωρίτερα ή αργότερα, η αρχή του κύκλου μας, σηματοδοτεί την αρχή της μηνιαίας μας μεταμόρφωσης, γεμίζοντάς μας με συμπτώματα όπως κυκλοθυμία, φουσκώματα, κράμπες, κακή διάθεση και πόνο. Τα προεμμηνορροϊκά  συμπτώματα μπορεί να γίνουν ανυπόφορα με ανεξέλεγκτους  πόνους,  να παρουσιάσουμε δερματοπάθειες, βαριά ροή και συχνά ο υποτιθέμενος  προβλέψιμος μηνιαίος κύκλος μας, λειτουργεί σαν ρουλέτα, άλλοτε έρχεται κι άλλοτε όχι.

 Όταν κάποιος παρουσιάζει τέτοια συμπτώματα σε καμία περίπτωση δε μπορεί να επικριθεί αν προσπαθήσει να τα κατευνάσει, αλλά δυστυχώς η σύγχρονη ιατρική, μένοντας πιστή στις αρχές της, κρίνει ως σωστή παρέμβαση για την  «επίλυση» του προβλήματος μια συνταγή για… περισσότερες ορμόνες!

Αν δεν καταλαβαίνετε τη λογική πίσω απ’αυτό, δεν έχετε άδικο, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Αυτή είναι απλά η αρχή της αντιμετώπισης του σώματος της γυναίκας σα να μην ξέρει τι κάνει, σα να γεννήθηκε ελαττωματικό, ακατάλληλο και χρήζων  ιατρικής βοήθειας.

Το αντισυλληπτικό χάπι ήταν μια επανάσταση για τις γυναίκες που χρειάζονταν έναν αποτελεσματικό έλεγχο των γεννήσεων στη δεκαετία του ’60.  Δυστυχώς με την πάροδο των χρόνων η υπερβολική συνταγογράφησή του, σε συνδυασμό με την ολοένα φτωχότερη διατροφή μας, έχει μετατραπεί σε πρόβλημα για τις νέες γυναίκες.

Πρώτα απ’ όλα το ενδοκρινικό μας σύστημα (το σύστημα του σώματος  το οποίο είναι κυρίως υπεύθυνο για τη ρύθμιση των ορμονών στο σώμα) είναι πολύ ευαίσθητο και δεν τα πάει και πολύ καλά με τις εξωγενείς ορμόνες.  Η πρώτη ορμονική επίθεση σ’ αυτό το ευαίσθητο σύστημα είναι οι κορεσμένες σε ορμόνες ζωικές τροφές (όπως το γάλα) που ταΐζουμε τα παιδιά μας, συνήθως τρεις φορές τη μέρα. Η δεύτερη επίθεση  είναι από το υπερβολικό σωματικό λίπος που παράγει περισσότερες ορμόνες και η τρίτη επίθεση έρχεται από αυτά τα χάπια που είναι βόμβες οιστρογόνου και προγεστερόνης και ξεγελούν τον οργανισμό μας κάνοντάς το να  νομίζει ότι είμαστε όλη την ώρα έγκυες.

Τα περισσότερα χάπια έχουν σχεδιαστεί για να δημιουργήσουν ένα μηνιαίο κύκλο που μοιάζει με το φυσικό κύκλο της γυναίκας, αλλά χρησιμοποιώντας τα στην πραγματικότητα εμποδίζουμε επ’αόριστον την περίοδό μας, κάτι που μπορεί να ακούγεται σαν λαμπρή ιδέα, αλλά στην πραγματικότητα οδηγεί σε περαιτέρω ανισορροπία και μελλοντικό πόνο.  Τα χάπια αυτά συνταγογράφονται για την πρόληψη των συμπτωμάτων της ορμονικής ανισορροπίας, αλλά δε διορθώνουν το υποκείμενο πρόβλημα. Έτσι, ενώ καλύπτουν τα συμπτώματα, η ορμονική περίσσεια στον οργανισμό, στην πραγματικότητα χειροτερεύει.

Και σε κάποιο σημείο της ζωής τους, οι περισσότερες γυναίκες θα αποφασίσουν να γίνουν μητέρες. Δυστυχώς, εκατομμύρια γυναικών  παλεύουν με τη στειρότητα, πράγμα που δεν προκαλεί έκπληξη αν αναλογιστούμε πόσο μαντάρα είναι το ορμονικό μας σύστημα από τα ζωικά προϊόντα, το υπερβολικό λίπος και τα αντισυλληπτικά χάπια που παίρνουμε εδώ και χρόνια. Αλλά η διάγνωση θα αναφέρει ότι η στειρότητα προκαλείται από ορμονική διαταραχή. Και ξέρετε με ποιον τρόπο έχει καταλήξει η ιατρική να αντιμετωπίζει  τις ανισορροπίες αυτές; Με περισσότερες ορμόνες!!

Θα λύσει  η παρέμβαση  αυτή  το βασικό πρόβλημα; Όχι. Όμως η σύγχρονη ιατρική δε θεωρεί ότι υπάρχει κάποιο υποκείμενο επιλύσιμο πρόβλημα. Απλά υποθέτει ότι είμαστε ακόμα πιο ελαττωματικές.

Κι αν καταφέρεις να μείνει έγκυος όταν το θελήσεις, η εγκυμοσύνη έχει μετατραπεί στην πραγματικότητα σε δική της ασθένεια με επώδυνα και συχνά επικίνδυνα συμπτώματα. Για κάποιο λόγο θεωρείται φυσιολογικό να παίρνει κανείς 20 και κιλά με μία μόνο εγκυμοσύνη, αλλά δυστυχώς η υπερβολική αύξηση του σωματικού βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οδηγεί σε σοβαρές επιπλοκές. Διαβήτης κύησης,  προεκλαμψία, επιπλοκές στο τοκετό, είναι μερικοί από τους κινδύνους που συνδέονται με υψηλό βάρος τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Και η αύξηση του σωματικού βάρους σας, συνεπάγεται επίσης την αύξηση τους βάρους του μωρού σας, με αποτέλεσμα να γεννιούνται όλο και μεγαλύτερα μωρά. Κι ακόμα κι αν  αυτό ακούγεται φυσιολογικό, στην πραγματικότητα συνδέεται με  περισσότερες επιπλοκές στον τοκετό, περισσότερες καισαρικές τομές και υψηλότερα ποσοστά  υπέρβαρου και παχυσαρκίας όταν το παιδί μεγαλώσει. 


(β' μέρος) : http://mousikikaitherapeia.blogspot.gr/2016/03/blog-post_46.html

Δημιουργική αυτο-φροντίδα και προσωπική έκφραση

Τι σημαίνει δημιουργική αυτο-φροντίδα για εσάς;

Τι θα θέλατε οι άνθρωποι του περιβάλλοντός σας να καταλάβουν για την ανάγκη σας να φροντίσετε και να εκφράσετε το δημιουργικό σας εαυτό;  https://www.facebook.com/groups/979556172139213/

Τι είδους αγάπη έχεις για τον εαυτό σου;

"Αυτή τη στιγμή, μπορείς να έχεις μια άνευ 

όρων σχέση με τον εαυτό σου, με το ύψος 

που έχεις, με το βάρος που έχεις, με την 

ευφυΐα που έχεις και το βάρος του πόνου 

που βιώνεις. Μπορείς να κάνεις μια άνευ 

όρων σχέση μ'αυτό;" ~ Pema Chödrön

Αυτο-φροντίδα μέσω Τέχνης

Για όσους ενδιαφέρονται και έχουν λογαριασμό στο facebook, έχω δημιουργήσει μια κλειστή ομάδα καλλιτεχνικής έκφρασης. Η ομάδα δεν είναι θεραπευτική. Φτιάχτηκε για να δώσει κίνητρο στη δημιουργικότητα και να αποτελέσει έναν ασφαλή χώρο επικοινωνίας των μέσων αυτοέκφρασης του καθενός. 

Η δημιουργία τέχνης είναι μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας. Είναι ένας ανοιχτός διάλογος με την ψυχή, η οποία μέσα από τη διαδικασία βρίσκει διέξοδο, αλλά και τροφοδοτείται. Γι' αυτό και τα μέλη καλούνται να είναι υποστηρικτικά μεταξύ τους.

Αν θέλετε να μοιραστείτε την τέχνη σας, τις ιδέες και τις δημιουργίες αυτο-φροντίδα σας, είστε περισσότερο από ευπρόσδεκτοι!

ακολουθήστε το σύνδεσμο για να μεταφερθείτε στη σελίδα της ομάδας  https://www.facebook.com/groups/979556172139213/